عن أبي جعفر(ع) في امرأة شربت دواء و هي حامل لتطرح ولدها فألقت ولدها، فقال:إن كان عظماً قد نبت عليه اللحم و شقّ له السمع و البصر فإنّ عليها ديته تسلّمها إلى أبيه، و إن كان جنيناً علقة أو مضغة‌فإنّ عليها أربعين ديناراً أو غرّة(أي العبد و الامة) تسلّمها إلى أبيه. قلت: فهي لا ترث من ولدها من ديته؟ قال: لا؛ لانّها قتلته. (١)

امام باقر(ع) درباره زن باردارى كه دارويى مى‌نوشد تا فرزندش سقط شود و فرزند هم سقط مى‌شود، فرمود: اگر آنچه سقط شد، به مرحله اى رسيده باشد كه داراى استخوان و گوشت و چشم و گوش باشد، برزن واجب است ديه او را به پدرش بپردازد. اگر به اين مرحله نرسيده و لخته خون يا غضروف باشد، بايد چهل دينار و يا عبد يا كنيزى را به پدر او بدهد.

راوى گويد: پرسيدم: آيا زن از ديه فرزند خود ارث نمى برد؟ فرمود: خير، چون زن، اورا كشته [وقاتل ارث نمى برد].

اين روايت ـ به ضميمه رواياتى كه قتل را از گناهان كبيره شمرده است ـ مى‌رساند نابود ساختن جنين از زمانى كه تبديل به علقه يا مراحل ديگر شده، حرام مى‌باشد.

اشكال: فقها به بعضى از قسمت هاى روايت عمل ننموده اند.

جواب: اگر به بخش هايى از روايت عمل نشود، اشكالى درعمل به ساير قسمت ها ايجاد نمى كند؛ زيرا به كلام امام(لاترث) و دليلى كه براى آن بيان نمودند(لانّها قتلته) عمل شده و همين مقدار، براى استدلال به اين روايت ، كافى است.

اشكال: واژه «قتل» زمانى به نحو استعمال حقيقى صدق مى‌كند كه روح،حلول كرده باشد. بنابراين، روايت تنها برصورتى دلالت مى‌كند كه جنين داراى روح باشد.

جواب: اگر چه جنين درمرحله «علقه» و «مضغه» قرار دارد و هنوز روح درآن حلول نكرده، با اين حال درروايت واژه «قتل» براين دو تطبيق شده و اين مى‌فهماند «قتل» به

(١)كافى،ج٧،ص٣٤٤،ح٦.