جواز نگاه كردن گذرا و غير دقيق تنها براى نگاه به دست و صورت مى‌باشد؛ اما زمانى كه نگاه به ساير اعضاى بدن زن بيفتد، اختلاف نظرى ميان مسلمانان نيست كه نگاه به آنها حرام است.

رواياتى كه درمباحث گذشته ذكر شد كه بروجوب پوشش همه اعضاى بدن زن، غير از دست و صورت دلالت مى‌كرد، نيز مى‌رساند كه نگاه به بدن زن حرام است. اين روايات ـ به همان بيان سابق ـ برحرمت نگاه مرد به زن دلالت مى‌كند.

همان گونه رواياتى كه درجواز نگاه به زنان ذمّى يا صحرا نشين ـ كه جزء كسانى هستند كه اگر نهى شوند نمى پذيرند، وارد شده، دلالت برهمين حكم دارد.

اين روايات مى‌رساند نگاه به زنان مسلمان حرام است؛ زيرا در پى هتك حرمت خويش نيستند. آن طور كه زنان اهل ذمه يا صحرانشين حرمت خود را هتك مى‌كنند.

ما اين بحث را بيش از اين ادامه نمى دهيم؛ زيرا اين مسأله نزد مسلمانان از واضحات فقهى مى‌باشد.

دليل سوم: استدلال به صحيحه هشام بن سالم:

هشام بن سالم و حمادبن عثمان و حفص بن البختري كلّهم عن أبي عبداللّه‌(ع) في النظر إلى من يريد الرجل أن يتزوّجه من النساء: لابأس بأن ينظر إلى وجهها و معاصمها إذا أراد أن يتزوّجها؛ (٣٦)

(٣٥) از علماى متأخر، صاحب جواهر و صاحب إسداء الرغاب، سيد محمد باقر الكنهوى، و از معاصران، امام خمينى و آية اللّه‌ خويى و از متقدّمان ، شيخ طوسى و ابن حمزه و ابن زهره در الوسيله و الغنيه و سيد مرتضى درجمل و علماى ديگر.
(٣٦) وسائل الشيعه،ج١٤،ص٥٩،ب٣٦،مقدمات نكاح،ح٢.