٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧٤

درجاى ديگر به قتل رسانده و بعد او را به اتاق خواب خودش منتقل و همسرش را هم به اقرار زنا مجبور كرده است. دراين موارد درصورت عدم كشف واقعيت، چنانچه نتواند زنا را هم با چهار شاهد اثبات كند، مى‌تواند با استناد به تبصره٢ ماده ٢٩٥ و مطرح كردن اعتقاد به مهدورالدم بودن مقتول، از مجازات قصاص رهايى يابد؛ درحالى كه قانون بايد گونه اى تنظيم شود كه جرم زايى نداشته و امكان تقلب نسبت به آن وجود نداشته باشد.

پيشنهاد مى‌شود چنانچه قانون گذار وجود اين ماده را در قوانين كيفرى ضرورى مى‌بيند، همانند قوانين اكثر كشورهاى عربى و اسلامى، اقدام به قتل دراين موارد از ناحيهزوجه را، عذرى مخفّف قرار داده و با اصلاح عبارت ماده، راه را بر تقلب نسبت به قانون و استفاده جواز قتل به عنوان حكمى تكليفى مسدود نموده و در صورت اثبات زناى اجنبى با زوجه و ارتكاب قتل از ناحيه زوج، قاتل را ازمجازات قصاص عفو كند.

٢.٥. دشنام دهنده پيامبر(ص)

٢.٥.١. ديدگاه اهل سنت

دركتب فقهى اهل سنت باب مستقلى تحت عنوان سابّ النبى مشاهده نمى گردد و سابّ النبى را مرتد مى‌دانند و مجازات مرتد در مورد سابّ النبى هم قابل اجراست.

مذهب حنفى دراين رابطه معتقد است:

هركس درقلب، كينه رسول خدا را داشته باشد، مرتد است. پس ساب رسول خدا به طريق اولى مرتد است و به عنوان حد كشته مى‌شود و توبه او در سقوط مجازات، تأثيرى ندارد. (١١٥)

شافعيه از مصاديق مرتد قاذف رسول خدا(ص) يا دشنام دهنده يكى از پيامبرانى كه در قرآن كريم نام آنها آمده، مى‌داند و مجازات اين افراد هم قتل است. (١١٦)

بنابر اين از نظر اهل سنت سابّ النبى همانند مرتد، مهدورالدم است.


(١١٥) جزيرى، عبدالرحمن،همان،ص٤٢٩.
(١١٦) همان.