استعمال واژه «زينت» درزينت هاى طبيعى شايع و فراوان است؛ همان طور كه در شعر آمده«و كفّ خضيب زيّنت ببنان؛ كف دست خضاب شده اى كه به انگشتان مزيّن شده است»، بلكه در قرآن نيز درهمين معنا استعمال شده: المال و البنون زينة الحياة الدنيا؛ مال و فرزندان زينت زندگى دنيا هستند. (٧)

استثناى صورت و دودست تامچ:

اختلافى ميان فقهاى اسلام نيست كه همه بدن زن عورت بوده و براو واجب است خود را از مردان نامحرم بپوشاند، ولى درمواردى كه ازاين حكم استثنا شده، اختلاف نظر وجود دارد. اين استثنا در اين آيه وارد شده:

{ وَلايُبْدينَ زينتهنَّ إلا ما ظَهَرَ منها} ؛ (٨)

زينت خود را ـ جز آن مقدار كه نمايان است ـ آشكار ننمايند.

مفسّران و فقها درمقصود از «زينت نمايان» در آيه اختلاف دارند؛ به گونه اى كه تنها به ابن عبّاس شش ديدگاه نسبت داده اند:

١. سعيد بن جبير از ابن عباس روايت كرده است: مراد سرمه و انگشتر است.

(٦) همان،ص١٤٥،ح١.
(٧) إسداء الرغاب،ص٤٦ و سورهكهف، آيه٤٦.
(٨) نور،آيه٣١.