اجنبى مشاهده كند و علم به مطاوعه و رضايت زن داشته باشد، مجاز به قتل زوجه و زانى اجنبى است. ليكن بعضى از فقها ازجمله شيخ طوسى و ابن ادريس علاوه بر قيد رضايت و مطاوعه زن، احصان زن و مرد زانى را هم لازم دانسته اند. (١٠٢)

اما بعضى از فقهاى معاصر، قول مشهور را نپذيرفته و ادله آن را رد كرده اند. از جمله آية اللّه‌ خويى در مبانى تكملة المنهاج دراين رابطه مى‌فرمايد:

قول مشهور اين است كه چنانچه كسى شخصى را با زوجه اش درحال زنا مشاهده كند و زن هم با او همكارى داشته باشد، مى‌تواند هردو را بكشد و اين قول مشهور خالى از اشكال نيست؛ بلكه قابل منع است. (١٠٣)

وى در رد ادله مشهور، احاديث منقول دراين باب را به اين شرح نقل مى‌كند:

١. طبق روايت سعيد بن مسيب، معاويه نامه اى به ابوموسى اشعرى نوشت كه ابن ابى جسرين مردى را با زنش ديده و او را كشته است. دراين مورد براى من از حضرت على(ع) سؤال كن. ابوموسى مى‌گويد: با حضرت على(ع) ملاقات كردم و از حضرت سؤال كردم... حضرت فرمود:

حكم من اين است كه اگر چهار شاهد براى آنچه ديده، آورد، كارى ندارم والا قاتل را مى‌كشم. (١٠٤)

٢. فتح بن يزيد جرجانى از حضرت على(ع) درخصوص مردى كه به منزل ديگرى براى دزدى يا فجور وارد شده و صاحب منزل او را كشته است پرسيدم كه آيا قاتل قابل قصاص است؟ حضرت فرمود:

(١٠٢) نجفى، محمد حسن، همان،ج٤١،ص٣٦٨.
(١٠٣) خويى،سيد ابوالقاسم،همان،ج٢،ص٨٤.
(١٠٤) إن معاوية كتب إلى أبي موسى الاشعرى: إن ابن أبي الجسرين وجد رجلا مع امرأته فقتله. فاسأل لي عليّاً(ع) عن هذا. قال أبوموسى: فلقيت علياً(ع) فسألته...فقال: أنا ابوالحسن، إن جاء بأربعة يشهدون على ما شهد وإلا دفع برمته.(شيخ حرعاملى، همان، ج١٩،باب٦٩ از ابواب قصاص نفس، حديث ٢).