همچنين دراستفتاى ديگرى از يكى از علما مبنى براين كه اشخاص بى مبالات كه اقدام به پخش مواد مخدر مى‌كنند، چه بسا افراد يك منطقه را مبتلا مى‌كنند و جوانان را به فساد مى‌كشند و يا فحشا و منكرات را رواج مى‌دهند آيا اين اشخاص را به عنوان «مفسد في الارض» اعدام كردن جايز است؟ مى‌فرمايد:

امر به معروف و نهى از منكر مراتبى دارد كه لازم است واجدين شرايط، آنها را رعايت نمايند. (١٤٤)

از نظر حقوق موضوعه و قوانين كيفرى ايران به رغم اين كه بند ٣ ماده ٣١ قانون راجع به مجازات اسلامى مصوب ١٣٦١ ارتكاب عمل به عنوان امر به معروف و نهى از منكر راجرم نمى دانست، قانون گذار درسال ١٣٧٠ با حذف اين بند، علاوه بر ايجاد نظم و انضباط در برخورد با منكرات و جلوگيرى از سؤ استفاده از عنوان امر به معروف ونهى از منكر، پايبندى خود را به نظريه مشهور فقهاى شيعه نشان داده است.

٢.٨.قتل محارب (١٤٥) وباغى (١٤٦)

٢.٨.١ ديدگاه اهل سنت

درخصوص قتل محارب از ناحيه افراد عادى و بدون اذن امام، ابوحنيفه و شافعى و مالك و احمد حنبل معتقدند: چنانچه كسى دست محارب دزد را قطع كند و يا محاربى را كه مرتكب قتل شده به قتل برساند، قصاص نمى شود و تفاوتى نمى كند قبل از محكوميّت

(١٤٤) مدنى تبريزى، سيد يوسف، مسائل مستحدثه، قم، انتشارات دهاقانى، چاپ چهارم، ١٤١٦ق،ص٢٠٧.
(١٤٥) «محارب» از نظر لغوى از مادهء «حَرَبَ» و به معناى غارت كردن و جنگيدن آمده است و دراصطلاح فقهى به معناى اسلحه كشيدن براى سلب امنيت و آسايش و ترساندن مردم آمده است.(ابن منظور، همان، مادهء«حرب» و شهيد ثانى، همان،ج٩،ص٢٩٠).
(١٤٦) در فقه به مسلمانى گفته مى‌شود كه عليه پيشواى معصوم دين قيام كرده باشد؛ مانند خوارج نهروان و ابن ملجم.(جعفرى لنگرودى، محمد جعفر، ترمينولوژى حقوق، تهران انتشارات گنج دانش، چاپ ششم، ص١١٢ و شهيد ثانى، همان،ج٢،ص٤٠٧.