چنانچه كسى حرمت منزل كسى را رعايت نكرده و به نواميس صاحب خانه نگاه كند و چشم متجاوز را كور كنند يا او را مجروح كنند، برآنها ديه اى نيست و تعدى كننده اى كه با او مقابله به مثل شده، حق قصاص ندارد. (١٠٦)

آية اللّه‌ خويى در رد قول مشهور مى‌فرمايد:

حديث دوم از جهت سند به دليل وجود تعدادى راوى مجهول، قابل قبول نيست و از نظر دلالت، موضوع روايت درجايى است كه كسى براى دزدى يا انجام جرايم ديگر، حرمت منزل ديگرى را هتك كرده وجواز قتل دراين موارد از باب دفاع است و بحثى ازجرم زنا نيست و بحثى از اين كه صاحب خانه و قاتل، زوج باشد و ارتكاب فجور نسبت به زوجه يا ساير محارم يا غير محارم باشد، مطرح نيست و جواز قتل درمقام دفاع مورد قبول است. بنابر اين، روايت مذكور به فرض صحت، ازمحل بحث خارج است. روايت سوم هم هرچند از نظر سند مشكلى ندارد، اما ارتباطى به بحث ما ندارد؛چون اين حديث نيز به موضوع دفاع از عرض و ناموس پرداخته كه مورد قبول ما است و دراين حديث هم سخنى از جواز قتل و مشاهده زناى اجنبى با زن توسط زوج، مطرح نشده است.

حديث اول كه دلالت برقول مشهور دارد به جهات مختلف از نظر سند قابل

(١٠٥) فتح بن يزيد الجرجانى عن أبي الحسن(ع): في رجل دخل دارآخر للتلصص أو الفجور، فقتله صاحب الدار، ايقتل به أم لا؟(همان،باب٢٧، از ابواب قصاص نفس،حديث٢).
(١٠٦) صحيحة الحلبى عن أبي عبداللّه‌(ع) في حديث: قال: أيما رجل اطلع على قوم في دارهم لينظر إلى عوراتهم ففقأوا عينه أو جرحوه فلا دية عليهم،قال: من اعتدى فاعتدى عليه فلا قود له.(همان،باب ٢٥ از ابواب قصاص نفس، حديث ٧).