البته در معناى «غض النظر» گفته شده: زمانى كه پلك ها را به هم نزديك نمايد و نگاه كند و اين معنا غير از غمض است، مثل اين كه نزديك نمودن دو پلك، سبب شكستن نگاه و پايين انداختن نظر مى‌شود.

استعمال «غض النظر و الطرف» دراشعار درهمين معناى مذكور، دليل برصحت مطالب گفته شده مى‌باشد.

جرير مى‌گويد:

فغضّ الطرف إنك من نمير

فـلا كعباً بلغـت ولاكـلاباً؛

نگاهت را پايين انداز كه تو از قبيله نمير هستى و در شرافت، به قبايل كعب و كلاب نمى رسى.

ابو الغوث مى‌سرايد:

و ماكان غضّ الطرف منّا سجيّة

و لـكننّا فـي مـذحـج غُرُبـان؛

[بابدى ديگران مقابله مى‌كنيم] و چشم پوشى عادت مانيست؛ ليكن در عشيره مذحج غريب و بى ياوريم.

همچنين كعب در قصيده معروف خود درباره رسول اكرم(ص) مى‌گويد:

و مـا سعاد غـداة البين إذا رحلوا

إلا أغنّ غضيض الطرف مكحول

سعاد، زمان خدا حافظى ـ هنگامى كه قبيله او كوچ مى‌كرد ـ با صداى نرم و زيبا و چشمانى فرو هشته وسرمه كشيده بود.

ابن هشام در شرح اين بيت از قصيده كعب توضيح داده:

غض الطرف دراصل عبارت از خيره نشدن و خوب نگاه نكردن است.

همچنين در شعر ديگر آمده:

وأغضّ من بصري و أعلم أنّه

قدبان حدّ فوارسى و رماحي

چشم فرو اندازم و مى‌دانم كه قدرت و توانايى سواران و نيزه هاى لشكر من براى ديگران روشن است.