زن باردار زنا كارى را نزد عمر آوردند. وى دستور داد زن را سنگسار كنند.حضرت على(ع) به عمر فرمود: اگر سلطه‌اى بر زن [به واسطه زناكار بودن او] دارى، اما چه اختيارى نسبت به فرزند داخل رحم او دارى؟ خداوند مى‌فرمايد: هيچ گناهكارى بار گناه ديگرى را بردوش نمى كشد. عمر گفت: در معضلى كه پيش آيد و ابوالحسن آن جا حاضر نباشد، زنده نباشم. و ادامه داد: اى ابوالحسن! با او چه كنم؟ امام(ع) فرمود: از او نگه دارى كن تا زايمان نمايد و زمانى كه فرزند را به دنيا آورد و كسى براى سرپرستى طفل پيدا شد، حدّ را براو جارى كن.

همچنين ادلّه‌اى كه براى از بين بردن نطفه يا مراحل بعدى آن، ديه تعيين كرده، اشاره به حرمت تكليفى دارد؛ هرچند ممكن است بين ديه وحرمت، تلازمى نباشد، همانند كفاره.

درپايان دو نكته قابل ذكر است:

نخست: به مقتضاى اطلاق روايات، درحرمت نابود كردن جنين فرقى نمى كند زن و شوهر راضى باشند يا خير.

دوم: بسى روشن است نابود كردن جنين حرام است؛ اما تقويت جنين يا تغيير در جنسيت آن و يا موارد ديگر، اگر منجر به ضرر رساندن به جنين يا زن باردار نشود، دليلى برحرمت آن نداريم.

فصل هفتم:

مسائلى در باره باردارى و سقط جنين

مسأله نخست: اگر ترس آن باشد كه باردارى سبب مرگ زن گردد، حامله شدن حرام است؛ هرچند به دستور شوهرش باشد؛ به دلالت آيه: {ولاتلقوا بأيديكم إلى التهلكة} . (٥)

(٤)همان ،ح٧.
(٥)بقره، آيه ١٩٥.