بعضى از معاصران (٥٤) روايت را برنگاه اتفّاقى و لذت بردن بعد از آن، حمل نمودند. لذا امام پاسخ فرمود: زمانى كه خداوند از نيّت پاك و درست تو خبر داشته و درنگاه، قصد و تعمّد نداشته باشى، اشكال ندارد.

ولى اين توجيه بعيد به نظر مى‌رسد و همان معنايى كه بيان كرديم، ظاهر و صحيح است. (٥٥)

و مورد سخن شيخ هرچند با محل بحث ما فرق دارد، ليكن تقريباً درملاك و مناط، يكى هستند. پس حكم شيخ شامل بحث مانيز مى‌شود.

تحريك جنسى

درفقه درمسأله نگاه و تحريك به دو عنوان محرّم برمى‌خوريم:

الف) ريبه و لذّت بردن.

ب) تحريك و تهييج جنسى.

اگر هردو از راه هاى نامشروع باشند، حرامند و دو عنوان متقابل هستند كه ريبه و تلذّذ به مشاهده، و تحريكات جنسى به عرضه و نمايش مربوط مى‌شود. درمباحث ذيل در باره دو عنوان فوق بحث مى‌كنيم:

ريبه و لذّت بردن

براى ريبه حرام سه تفسير بيان شده: ترس وقوع درحرام ازنگاه كردن؛ ترس از فريفته شدن؛ يعنى واقع شدن در فشار غريزه جنسى و سومين معنا: ترس از خطورات ذهنى بعضى از صحنه هاى حرام به خاطر نگاه به آنها.

فاضل هندى درتعريف «ريبه» مى‌گويد:

(٥٤) مراد صاحب جواهر است.ر.ك:جواهر،ج٢٩،ص٧٩.
(٥٥) كتاب النكاح،شيخ انصارى،ص٥٣ ـ ٥٤.