فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٩
معمولا خالى از لذّت نيست. اگر با پديد آمدن لذّت، نگاه حرام باشد، لازمه آن اين است كه نظر به صورت هاى زيبا را استثنا كنيم درحالى كه كسى قائل به تفصيل بين صورت هاى زيبا و غير آن نيست.
و صحيحهعلى بن سويد دركافى اين سخن را تأييد مىكند:
قال: قلت لابي الحسن (ع): إنّي مبتلى بالنظر إلى المرأة الجميلة فيعجبني النظر إليها. فقال:
به امام كاظم(ع) عرض كردم: گرفتار نگاه به زنان زيبا رو هستم و خوشم مىآيد.
امام(ع) فرمود: اى على! زمانى كه خداوند بداند با نيت پاك و درست، نگاه مىكنى، اشكال ندارد، اما بترس از زنا و ازآن دورى كن؛ زيرا زنا بركت را برده و دين را نابود مىكند.
منظور سؤال كننده اين است كه چه بسيار مواقع پيش مىآيد كه گرفتار نگاه به زن زيبا مىشود و هنگامى كه براى خريد و فروش يا كار ديگر با او سخن مىگويد و نگاه مىكند، به سبب زيبايى زن، از نگاه به او لذّت مىبرد وشايد سؤال ازاين جهت بوده كه شغل و حرفه راوى اقتضاى سروكار زياد با زنان را مىنمود؛ مانند زرگر و بزّاز كه رفت و آمد زن ها به آن مغازه ها زياد است؛ به ويژه زنان باديه نشين كه حجاب كامل ندارند.
لذا سؤال كرد: آيا هنگامى كه لذّت پديد مىآيد، خوددارى از نگاه واجب است يا خير؟ امام(ع) فرمود: اگر همان طوركه در ظاهر براى لذّت جويى نگاه نمى كنى، درواقع و باطن هم خداوند بداند همين قصد را دارى، اشكال ندارد؛ چنان كه درسؤال از برخورد و سروكار داشتن با زنان، تعبير به ابتلا و گرفتارى نمودى و از شگفتى و جلب نظر هنگام نگاه، اظهار ناخشنودى نمودى.