ابوحمزه ثمالى گويد: از امام باقر(ع) درباره زن مسلمانى پرسيدم كه در اثر شكستگى يا زخم، به عضوى از بدن او كه نگاه كردن بدان جايز نيست،آسيبى برسد؛ آيا مردى كه بيش از زنان درمعالجه مهارت دارد، مى‌تواند به او نگاه كند؟

اين صحيحه مى‌رساند نگاه به اعضايى از بدن زن اشكال ندارد و آن مواضع، غير از دست و صورت مى‌باشد.

٧. وروت عائشة: إنّ أسماء بنت أبى بكر دخلت على رسول اللّه‌(ص) في ثياب رقاق، فأعرض عنها و قال: يا أسماء إنّ المرأة إذا بلغت المحيض لم يصلح أن يرى منها إلا هذا و هذا و أشار إلى وجهه و كفّيه؛ (٥٠)

عايشه نقل مى‌كند: اسماء دختر ابوبكر با لباس نازكى برپيامبر وارد شد. پيامبر از او روى برگرداند و گفت: اى اسماء زمانى كه زن به سن عادت ماهانه رسيد و بالغ شد، درست نيست بدن او ديده شود؛ مگر اين و اين،و به دست و صورت خود اشاره كرد.

نگاه به زنان بى حجاب

ازحرمت نگاه به زنان نامحرم مواردى استثنا شده؛ از جمله: نگاه بدون لذّت و شهوت به زنان اهل ذمه، بلكه همه كفّار و زنان باديه نشين و حتى همه زنان بى حجاب.

روايات ذيل براين نكته دلالت دارد:

١. معتبرة السكوني عن أبي عبداللّه‌ (ع) قال: قال رسول اللّه‌(ص): لاحرمة لنساء أهل الذمّة أن ينظر إلى شعورهنّ و أيديهنّ؛ (٥١)

(٤٩) همان،ص١٧٢،ب١٣٠،مقدمات نكاح،ح١.
(٥٠) مغنى، ابن قدامه،ج٧،ص٤٦٠.
(٥١) وسائل الشيعه،ج١٤؛ص١٤٩،ب١١٢،مقدمات نكاح،ح١.