شود. سپس امام، على بن سويد را از نگاه به قصد لذّت برحذر مى‌دارد و مى‌گويد: إذا عرف من نيّتك الصدق و «صدق» دراين جمله يعنى، نگاه به زن به اقتضاى كار باشد؛ از قبيل دندان پزشك ،اگر چه مى‌داند ازاين نگاه بدون اختيار لذّتى حاصل مى‌شود؛ نه اين كه نگاه براى لذّت باشد.و «كذب» اين است كه براى لذت جويى به زنان نگاه نمايد، نه براى رسيدگى به كار و شغل.

و فرق ميان نگاه از روى صدق و كذب را جز خدا، ديگرى مطلع نيست. لذا امام(ع) مى‌فرمايد: لابأس إذا عرف اللّه‌ من نيتك الصدق.

٢.رواية أبي الجارود عن أبي جعفر الباقر (ع) في قوله تعالى: «ولايبدين زينتهنّ إلا ما ظَهَر منها»: فهي الثياب و الكحل و الخاتم و خضاب الكفّ و السوار. والزينة ثلاث: زينة للناس و زينة للمحرم و زينة للزوج؛ فأمّا زينة الناس فقد ذكرناه، و أمّا زينة المحرم فموضع القلادة فما فوقها، و الدملج و مادونه، و الخلخال و ما أسفل منه، و أمّا زينة الزوج فالجسد كلّه؛ (٤٣)

امام باقر (ع) در باره اين سخن خداوند كه: زينت خود را آشكار نسازيد جز آن مقدار كه نمايان است، فرمود: زينت آشكار، لباس و سرمه و انگشتر و خضاب دست و دستبند مى‌باشد. زينت سه قسم است: زينت براى همه مردم، زينت براى محرم، و زينت براى شوهر. اما زينت براى مردم مواردى است كه ذكر نموديم؛ امّا زينت براى محرم محل گردنبند و بالاى آن و دستبند و پايين آن و خلخال و پايين تر از آن است؛ امّا زينت براى شوهر، همه بدن زن مى‌باشد.

دلالت روايت كامل است و اين كه خضاب دست و دستبند و سرمه را جزء زينتى شمرده كه خداوند نگاه بدون لذت و شهوت برآنها را، حلال نموده، مثل اين است كه به جواز نگاه به دست و صورت، تصريح شده باشد.

ليكن روايت، مرسله است؛ زيرا قطعه اى از سند ميان ابو جارود ـ كه از امام باقر(ع)

(٤٣) مستدرك الوسائل،ج١٤،ص٢٧٥،ب٨٥،مقدمات نكاح،ح٣.