أوّلا :از آيه {ولايبدين زينتهنَّ إلا ما ظَهَر منها} برمى آيد كه: پوشاندن موضع زينتِ بدن واجب و ظاهرساختن غير از دست و صورت حرام است و استثناى اين دو به اين علّت است كه از زينت هاى نمايان مى‌باشد.

پس حكم بدن زن، همانند عورت مرد است كه بايد آن را به صورتى بپوشاند كه هيچ كس غير از خودش از آن مطّلع نشود؛ مگر دست و صورت كه پوشاندن آنها واجب نيست. اما روشن است كه جواز نپوشاندن دست وصورت ملازمه اى با حليّت جواز نگاه مرد به آنها ندارد.

ثانياً: از آيه {ولايبدين زينتهنَّ إلا لبعولتهنَّ} بر مى‌آيد كه: نمايان كردن بدن زن و مطّلع ساختن ديگران برآن،در همه موارد ـ چه درصورت يا دست يا غير اين دو ـ مگر براى شوهر و محارم كه در آيه ذكر شده، حرام مى‌باشد.

از آنچه گفته شد به دست مى‌آيد: آيه كريمه ـ با ملاحظه رواياتى كه در تفسير «زينت» وارد شده ـ دو حكم را مى‌رساند:

١. حكم آشكار ساختن زينت ، فقط، نه نشان دادن به غير.

٢. حكم نشان دادن زينت به غير.

درمورد اوّل، آيه شريفه حكم به وجوب پوشاندن زينت غير نمايان، وجواز آشكار ساختن زينت نمايان ـ كه دست و صورت باشد ـ مى‌كند.

و درمورد دوم، آيه شريفه حكم به حرمت نشان دادن زينت به غير مى‌كند مطلقاً، چه نمايان و چه غير نمايان، مگر درمواردى كه در آيه استثنا شده است. (١٢)

(١١) احتمال دارد تسامح در بيان مقرّر باشد.
(١٢) مستند العروة الوثقى، سيد محمد تقى خويى،ج١،ص٥٥ و٥٦، كتاب نكاح.