درمعانى گذشته، برخى زينت را به زيور آلات و برخى ديگر به محل زينت از بدن زن، معنا كرده‌اند. به نظر ما نظريه گروه دوم ترجيح دارد و زينتى كه در «إلا ما ظهر منها» استثنا شده، صورت و دو دست تا مچ مى‌باشد.براى اثبات اين سخن به دلايل ذيل استدلال مى‌كنيم:

الف) ظاهر استثنايى كه در سوره نور (١٠) وارد شده.

ب) رواياتى كه از عامه و خاصه در تفسير اين استثنا نقل شده است.

ج) استدلال به ادلّه نفى حرج در شريعت.

بيان استدلال:

دليل اوّل: دلالت آيه بر استثناى صورت و دست:

بارزترين مصداق استثناء در آيه، صورت و دو دست است؛ خواه قائل شويم مقصود از «زينت» مواضع زينت است ـ كه نظر برتر مى‌باشد ـ يا بگوييم مقصود از «زينت» همان معناى ظاهرى آن، يعنى زيور آلاتى است كه زن خود را با آن مى‌آرايد.

به نظر مى‌رسد تفسير «زينت» به مواضع آن، با استثناى شوهران كه در آيه {ولايُبدينَ زينتهنّ إلا لِبُعُولَتِهِنَّ} بيان شده، مناسب تر است.

بنابراين، بديهى است بيشترين مقدارى كه هنگام برخورد با مردان بيگانه نمايان

(٩) ر.ك: مجمع البيان،ج٤،ص١٣٨ و الجامع الاحكام القرآن،ج١٢،ص٢٢٨.
(١٠) نور،آيه ٣١.