مقصود، زينت هاى آويخته به بدن است كه نگاه به آنها حرام است؛ نه زيور آلات كه جداى از بدن باشد؛ زيرا نگاه به زينتى كه بربدن زن است ،به طور معمول در اكثر موارد، ملازم با نگاه به بدن زن مى‌باشد.

روشن است كه حرمت نگاه كردن به زينت هاى آويخته به بدن زن، نوعى مبالغه و تأكيد درحرمت نگاه به محل زينت از بدن زن مى‌باشد. «جمع الجوامع» درست گفته است كه زمانى زنان از اظهار زيور آلات نهى شدند؛ سپس از اظهار صداى آنها مورد نهى قرار گرفتند. از اين جا دانسته مى‌شود كه نهى از نشان دادن مواضع زيور آلات شديد تر است. (٣)

مرحوم جزايرى در تفسير قلائد الدرر، در آيات احكام مى‌نويسد:

احتمال دارد مراد از زينت، خود زيور آلات باشد، به اين معنا كه هرگاه آنها بربدن آويخته است، نگاه به آنها حرام است و در چگونگى تعبير در آيه كه نگاه به زينت هاى آويخته به بدن را حرام كرده، نه اعضاى بدن كه موضع زينت است، نوعى مبالغه درلزوم پوشاندن بدن و حرمت نگاه به آن، به چشم مى‌خورد؛ زيرا در حليّت نگاه به زيور آلاتِ جدا از بدن زن، بحثى نيست؛ پس حرمت نگاه به آنها به اعتبار همراه بودنشان با بدن، به طريق اولى مستلزم حرمت نظر به مواضع زينت است. (٤)

ج) مقصود از «زينت» معنايى است كه شامل اعضاى زن و زيور آلاتى كه بربدن اوست، مى‌شود. درروايتى از زراره از امام صادق(ع) نقل شده:

الزينة الظاهرة: الكحل و الخاتم؛ (٥)

(٣) إسداء الرغاب،ص٣٥.
(٤) قلائد الدرر،ج٣،ص١٦٧.
(٥) وسائل الشيعه،ج١٤،ص١٤٦،باب١٠٩، مقدمات النكاح،ح٣.