انداخت ـ مثل اين كه با هم بودن آن دو سبب مرگشان شود و زمانى كه يكى را از ديگرى، جدا كنند، يكى ازآن دو، ازمرگ رهيده و مرگ ديگرى به تأخير مى‌افتد ـ دراين حالت، اگر مرگ يكى ناشى از جدا كردن آن دو نباشد، اشكالى ندارد؛ ولى اگر جدا كردن، سبب مرگ يكى شود، همانند صورت هاى گذشته، جايز نيست و صرف اين كه مرگ ديگرى درهمان زمان نبوده و با تأخير محقق مى‌شود، تفاوتى درحكم ايجاد نمى كند.

مسأله سوم: هرگاه براى معالجه، ناچار به سقط جنين باشند، اگر تأخير معالجه تازايمان ممكن باشد، بايد همين كار را كرد و درغير اين صورت و به هنگام اضطرار به معالجه، اگرروح درجنين دميده نشده باشد، سقط جنين جايز است؛ به دليل رفع... ما اضطرّوا إليه. (١٥)

امّا زمانى كه جنين داراى روح باشد، سقط آن جايز نيست؛ به دليلى كه مفصلا توضيح داده شد.

مسأله چهارم: اگر باردار بداند درصورت بقاى جنين، به مجرّد تولد خواهد مرد، آيا حقِ سقط جنين را، قبل از آن كه داراى روح شود، دارد ؟

ممكن است در پاسخ گفته شود: طبق اطلاق ادلّهء حرمت سقط جنين، دراين صورت نيز جايز نيست؛ چه رسد به اين كه جنين داراى روح باشد؛ علاوه براين كه كشتن جنين به مجرّد خوف مرگ آن ،هنگام تولّد، تسريع درنابود كردن آن است.

مسأله پنجم: اگربدانيم جنين درصورت رشد، فرزندى ناقص الخلقه و معلول مى‌گردد، سقط آن جايز نيست؛ چون ادلّه حرمت سقط جنين اطلاق دارد. همچنين اگر بعد از دميده شدن روح باشد، كشتن نفس محترم است.

اما استدلال به دليل نفى حرج و حكم به جواز سقط ـ به اين بيان كه بقاى جنين و تولّد

(١٥) وسائل الشيعه،ج١١،ص٢٩٥،باب٥٦،جهاد نفس،ح١.