با نگاه عميق و دقيق مى توان گفت: اكثريت انسانهاى روى زمين را خداشناسان تشكيل مى دهند، انسانهايى كه به جهان برتر از جهان ماده معتقد بوده، و آن را سرچشمه هستى و حيات مى دانند. در اين مورد فقط گروه كمى از انسانها با اين عقيده و انديشه مخالفت ورزيده و وجود را با ماده مساوى مى دانند. اگر ما مخالفان را گروه كمى دانستيم، در حالى كه در گذشته اردوگاه شرق را ملحدو منكر خدا مى خواندند، به خاطر اين است كه عقيده ماديگرى بر اين گروه از طريق قدرتهاى سياسى تحميل شده بود و در حقيقت اين دولتها بودند كه مادى و ملحد به شمار مى رفتند و اگر از اين چشم بپوشيم، بر خود مردم روح دينى حاكم بود و به ماوراى طبيعت اعتقاد راسخ داشتند.

شاهد آن حركتهاى دينى ملموس در اين چند سال اخير مى باشد، آن گاه كه كمونيزم بين الملل فرو پاشيد، و فشار سياسى بر روى دينداران كاهش يافت، در اين شرايط مردم به سوى كليسا و مسجد هجوم آورده و خواهان آزاديهاى بيشترى نيز شدند.

ولى انتظار از خداپرستان اين بود كه در مقابل مخالفان، صف واحدى را تشكيل دهند و در مسائل مربوط به خدا اختلافى نورزند، در حالى كه آنان در اساسى ترين مسائل دچار اختلاف فكرى شده و به گروههايى تقسيم شدند.