الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٣٢٣ - و له

با بزرگي كه در ان كشور بود # بر سر اهل صفا سرور بود

نوبتي چند بهم بنشستند # عقد پيرى و مريدي بستند

برد صد تحفهء خدمت بر پير # هيچ از او پير نشد تحفه‌پذير

روزي از بالش زين مسند ساخت # قاصد صيد سوى صحرا ساخت‌

باز را ديدهء بينا بگشاد # كله از سر گرهء از پا بگشاد

كرد آن باز رهاكرده ز قيد # متعاقب دو سه مرغابى صيد

صيد را از خم فتراك آويخت # جانب پير جنيبت انگيخت‌

بندگى كرد كه اى خاص خداي # پاك لقمه است بر اين روزه گشاى‌

هست از اين طعمه بر اين منزلگاه # پنجهء كسب خلايق كوتاه‌

پير خنديد كه اي پاك‌نهاد # نامت از لوح بقا پاك مباد

جره بازت كه شكاري فكنست # جره از جوجهء هر پيرزنست‌

رخش اين ره كه بپايان بردست # چو ز توزيع گدايان خوردست‌

نيروى بازوى صيد اندازت # باشد از دست ستم‌پردازت‌

چشمه كز سنگ تراود پاكست # تيره از رهگذر گلناكست

هركه آلوده بگل رهگذرش # كي ز گل پاك بود آبخورش‌

و له‌

چارده ساله بتي بر لب بام # چون مه چارده در حسن تمام‌

بر سر سرو گله گوشه شكست # بر گل از سنبل تر سلسله بست‌

داد هنگامهء معشوقى ساز # شيوهء جلوه‌گري كرد آغاز

آن فروزان چو مه در بر و بوم # بر در و بامش اسيران چو نجوم‌

ناگهان پشت خمي همچو هلال # دامن از خون چو شفق مالامال

كرد در قبلهء او روى اميد # ساخت فرش ره او موى سفيد

گوهر اشك بمژگان ميسفت # وز دو ديده گهرافشان مى‌گفت‌

كي پرى با همه فرزانگيم # نام رفت از تو بديوانگيم‌

لاله‌سان سوختهء داغ توأم # سبزه وش پى سپر باغ توأم‌

نظر لطف بحالم بگشاى # زنگ اندوه ز جانم بزداى‌

نوجوان حال كهين پير چو ديد # بوي صدق از نفس او نشنيد

گفت كاى پير پراكنده نظر # رو بگردان بقفا باز نگر

كه در آن منظره گل رخساريست # كه جهان از رخ او گلزاريست‌