الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١٦ - شيخ أبو سعيد ابو الخير

بالا روى از دود دل من آموخت # و ز چشم ترم قطره زدن ياد گرفت‌

درويش دهكي‌

مرا چه حد سخن بيش آن جمال و قد است # كه صد هزار صفت گر كنم يكى ز صد است‌

بد است خوي تو اى جان كه بد همى‌گويند # رخت كه هست بگو گفت هيجكس كه بد است‌

****

گفتهء درويش جان ده در طريق عاشقي # كار دشوارى بفرما اين خود آسان منست‌

****

از غم صورت شيرين بقيامت فرهاد # صد قيامت كند آن دم كه رود كوه بباد

****

مى‌كند پروانه ترك جان و ميسوزد روان # تا نبيند شمع خود را مجلس‌آراى كسان‌

****

اگر ز من طلبي جان چنان بيفشانم # كه آب در دهن حاضران بگردانم

****

مر از عشق نه عقل و نه دين و نه دنيا است # چه زندگى است كه من دارم اين چه رسوائيست‌

حديث شوق همين بس كه سوختم بى‌دوست # سخن يكى است دگرها عبارت آرائيست‌

حسن‌

در عرصات هم چنان روى گشاده اندرا # تا بدعا بدل شود دعوى داد خواه تو

هر گنهى كه مى‌كنى عذر كه مى‌كند طلب # اين‌همه طاعت حسن گرد سر گناه تو

مهري‌

حل هر نكته كه بر پير خرد مشكل بود # آزموديم بيك جرعه مى حاصل بود

گفتم از مدرسه پرسم سبب حرمت مى # در هر هركس كه زدم بيخود و لا يعقل بود

خواستم سوز دل خويش بگويم با شمع # بود او را بزبان آنچه مرا در دل بود

دولتي بود ز وصل تو شبى مهري را # حيف و صد حيف كه بس دولت مستعجل بود

شيخ أبو سعيد ابو الخير

آن يار كه عهد دوستداري بشكست # مى‌رفت و منش گرفته دامن در دست‌

مى‌گفت دگر باره بخوابم بيني # بنداشت كه بعد از او مرا خوابي هست‌