الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٣١٢ - آخر

بإفساد جانب، و تسر صاحبا بمساءة صاحب، و من كلامهم إياك و فضول الكلام فإنها تظهر من عيوبك ما بطن و تحرك من عدوك ما سكن.

و من كلامهم: من أفرط في الكلام زل، و من استخف بالرجال ذل.

و من كلامهم: يستدل على عقل الرجل بقلة مقاله و على فضله بكثرة احتماله.

خود را بر آتش گر زند # بهر تو كس پروا مكن‌

قربان تمكينت شوم # مى‌بين و سر بالا مكن‌

والي مصر ولايت ذو النون # آن باسرار حقيقت مشحون‌

گفت در مكه مجاور بودم # در حرم حاضر و ناظر بودم‌

ناگه آشفته جواني ديدم # چه جوان سوخته جاني ديدم‌

لاغر و زرد شده همچو هلال # كردم از وى ز سر مهر سؤال‌

كه مگر عاشقي اي شيفته مرد # كه بدين گونه شدي لاغر و زرد

گفت آري بسرم شور كسيست # كش چو من عاشق و رنجور بسيست‌

گفتمش يار بتو نزديكست # يا چو شب روزت از و تاريكست‌

گفت در خانهء اويم همه عمر # خاك كاشانهء اويم همه عمر

گفتمش يكدل و يكروست بتو # يا ستمكار و جفا جوست بتو

گفت هستيم بهر شام و سحر # بهم آميخته چون شير و شكر

گفتمش يار تو اى فرزانه # با تو همواره بود همخانه‌

سازگار تو بود در همه كار # بر مراد تو بود كارگزار

لاغر و زرد شده بهر چه‌اى # تن همه درد شده بهر چه‌اى‌

گفت رو رو كه عجب بى‌خبرى # به كه زينگونه سخن درگذرى

محنت قرب ز بعد افزونست # جگر از محنت قربم خونست‌

هست در قرب همه بيم زوال # نيست در بعد جز اميد وصال‌

آتش قرب دل و جان سوزد # شمع اميد روان افروزد

لما صلب الرشيد جعفر البرمكي، أمر بابقائه على الجذع مدة، و عين له حرسا لئلا ينزله الناس ليلا، و كان السبب في الأمر بانزاله أنه سمع شخصا يخاطبه و هو مصلوب بهذه الأبيات:

و هذا جعفر في الجذع يمحو # محاسن وجهه ريح القتام‌ [١]

[١] القتام: الغبار الأسود: و قتم قتاما الغبار ارتفع. قتم وجهه: تغير.