تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٧ - سوره هود(١١) آيات ٨٤ تا ٨٧

سپس فرمان قاطع خدا از زبان فرشتگان اعلام شد كه

إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ‌- وعده آنها صبحگاه است.

آيا صبح نزديك نيست؟» [٨٢] خداوند به قوم لوط چه كرد؟ هر چه بود خود آنان كردند: سنّت‌هاى الهى را دگرگون كردند و از حال عادى در آوردند. به جاى زنان از روى شهوت به مردان روى آوردند و خداوند به عنوان عذاب شهرشان را بر سرشان فرود آورد.

فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا جَعَلْنا عالِيَها سافِلَها- چون فرمان ما فراز آمد، آنجا را زير و زبر كرديم.» قوم لوط سفارشهاى خدا و اندرزهاى پيامبران را كه همچون باران رحمت بود نپذيرفتند و در نتيجه عرضه عذاب سخت الهى شدند و به جاى بركات باران عذاب آنان را فرو گرفت.

وَ أَمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ- و بر آن شهر بارانى از سنگهاى سجّيل، پى در پى فرو باريديم.» شايد مراد از سنگهاى به هم چسبيده كه گويى به رشته كشيده شده‌اند سنگهاى آتش فشانى باشد، و اللَّه اعلم.

[٨٣] آن سنگها براى چنين گروهى منحرف اختصاص داده شده بود و گويا نشانه‌هايى ويژه داشته است كه اين معنى را مى‌رسانيد.

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ وَ ما هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ- كه بر آنها نشان پروردگارت بود و چنين عذابى از ستمكاران دور نيست.»

/ ١٠٤

[سوره هود (١١): آيات ٨٤ تا ٨٧]

وَ إِلى‌ مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ وَ لا تَنْقُصُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ وَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ (٨٤) وَ يا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ (٨٥) بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ (٨٦) قالُوا يا شُعَيْبُ أَ صَلاتُكَ تَأْمُرُكَ أَنْ نَتْرُكَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا إِنَّكَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ (٨٧)