تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤ - توحيد و فروع آن

زيرا فرع پيوسته آن است، و پس از حالت استغفار مرحله «توبه» يعنى بازگشت به سوى خداست و يك‌دلى در پرستش او و نيز در كارهايى كه براى خدا انجام مى‌گيرد.

پيداست كه پشيمانى بر گناهان گذشته بسنده نيست و گناهكار بايد در آينده كردار خود را نيك كند.

«وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ‌- و نيز از خدا آمرزش بخواهيد و به درگاهش توبه كنيد.» آمرزش خواهى و بازگشت به سوى خدا سبب مى‌شود كه خدا زندگيى طبيعى و آرام در زمانى معيّن به بندگان خود ببخشد.

«يُمَتِّعْكُمْ مَتاعاً حَسَناً إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ‌- تا شما را رزقى نيكو- تا آن گاه كه مقرّر است- برخوردارى دهد و هر شايسته انعامى را نعمت دهد.»/ ١٤ يعنى هر قدر كه آدمى تقرّب و استغفار و توبه را بيشتر كند، خداوند فضل بيشترى به او مى‌بخشد.

«وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ- و اگر رويگردان شويد بر شما از عذاب روز بزرگ بيمناكم.» امّا اعراض از خدا، بيم عذاب اخروى را در پى دارد از نوع عذابهاى عاد و ثمود كه در يك روز همه دست آوردهاى آنان كه در روزگار درازى فراهم آمده بود نابود شد و به همين سبب «يوم كبير» خوانده مى‌شود.

[٤] آن گاه مردم روز رستاخيز به سوى خدا باز مى‌گردند و اين امر به قدرت بالغه خدا كه هيچ چيز سدّ راه آن نمى‌شود انجام مى‌گيرد.

«إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ- بازگشتتان به خداست و او بر هر كارى تواناست.» و از اين آيه و آيات ديگر چنين بر مى‌آيد كه مهم‌ترين مانع درونى كه مردم را از اعتقاد به قيامت باز مى‌دارد، نبود ايمان به قدرت الهى براى بعث جديد است و از اين رو اغلب به دنبال ذكر قيامت قدرت خدا ياد آورى مى‌شوند.