تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٤ - مبارزه سخت

حال آن كه وى صرفا پيامبر و حامل رسالت بود، چنان كه در آيه آمده.

قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِكِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِكَ وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ‌- گفتند: اى هود! تو براى ما دليل روشنى نياورده‌اى و ما به گفتار تو خدايان خويش را ترك نمى‌كنيم و به تو ايمان نمى‌آوريم.» چنين مى‌پنداشتند كه ايمان آنان براى پيامبر و به سود اوست، امّا واقعيّت چنين نبود.

[٥٤] و براى اين كه نادانى خود را نسبت به واقعيّت رسالت توجيه كنند و نقاط ضعف سخنانشان را بپوشانند، رسالت را حالت غيبى مجهولى قلم داد كردند كه به پيامبر روى داده و ابعاد آن شناخته نيست.

إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ- جز اين نگويم كه بعضى از خدايان ما به تو آزارى رسانده‌اند.» و بدين‌سان به خطاى سخنان گذشته خود از قبيل اين كه هود به نفع خود دعوت مى‌كند معترف شدند، و هود دانست كه تعصّب كورانه بر دلهايشان غلبه يافته و از آن رو بى آن كه بينديشند حق را منكر مى‌شوند.

قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ‌- گفت: خدا را گواه مى‌گيرم و شما نيز گواه باشيد كه من از آنچه جز خداى يكتا به شرك مى‌پرستيد بيزارم.» مرحله تازه‌اى از درگيرى آغاز شد: مبارزه‌اى سخت يعنى اعلام بيزارى هود از افكارشان و دورى او از جامعه فاسد آنان.

/ ٧٥

مبارزه سخت‌

[٥٥] هود آمادگى خود را براى مبارزه بى امان اعلام كرد و به آنان هشدار داد هر چاره و حيله‌اى كه مى‌توانند بكنند.

مِنْ دُونِهِ فَكِيدُونِي جَمِيعاً ثُمَّ لا تُنْظِرُونِ‌- همگى به حيله‌گرى عليه من برخيزيد و مهلتم ندهيد.»