تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٥ - رهنمودهايى از آيات

/ ١١٣

مبادا مخالفت من شما را به بلا دچار كند

رهنمودهايى از آيات

در بخش پيشين ديديم كه قوم شعيب در دفاع از خرافات و بت پرستى مجادله كردند، امّا شعيب در بيان حق پاى فشرد و احتجاج كرد كه

١- خداوند او را هدايت كرده و حجّت آشكارى به او داده است؛ ٢- حيات شخصى او به بهترين وجه است؛ ٣- وى نخستين كسى است كه از برنامه‌هاى خدا پيروى مى‌كند؛ ٤- هدف او اصلاح وضع فاسد است تا آن جا كه بتواند؛ ٥- بى‌توجّهى قوم اهميّتى براى او ندارد و نوميد هم نيست، زيرا او به توفيق الاهى به دعوت برخاسته و اعتماد و بازگشت او نه به خود و مردم بلكه به خداست. شعيب به آنان هشدار داد كه ستيزه و مخالفتشان با وى ايشان را همچون/ ١١٤ اقوام گمراه گذشته در ورطه هلاك مى‌اندازد. قومهاى نوح و صالح و لوط كه از حيث زمان و مكان يا هر دو به آنان نزديك‌اند بايد مايه عبرت باشند.

آن گاه شعيب بار ديگر آنان را به آمرزش خواهى و توبه فراخواند، ليكن پاسخى نيافتند و گفتند: ما بسيارى از سخنان تو را نمى‌فهميم. معيار ما در ارزش گذارى سخنان، خود سخن نيست بلكه خود گوينده است. ما در ميان خود تو را ناتوان مى‌بينيم و اگر پيروان و خاندان تو نبودند سنگسارت مى‌كرديم. فرمود: «آيا خاندان و قبيله من در نظر شما از خدايى كه من و شما را آفريده عزيزتر است؟!».