تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٣ - شرح آيات

كردنش، «عقّب العقاب على صيده» يعنى عقاب از نوبه شكار خود بازگشت پس از جدايى از آن.

/ ٣٥٨

خداوند هر چه را بخواهد، چه حتمى و چه ممكن، از ميان مى‌برد

رهنمودهايى از آيات

در بخش پيشين خوانديم كه امور به دست خداست و اراده‌اش مطلقه است و از تقدير و سنن در مى‌گذرد و هر چه را بخواهد از ميان مى‌برد يا باقى مى‌گذارد، و نيز خوانديم كه وظيفه پيامبر رسانيدن پيام است و بس، و حساب بر عهده خداست، اگر بخواهد كافران را عذاب مى‌كند يا به تعويق مى‌اندازد.

خداوند بر جهان هستى مسلّط است. اوست كه از اطراف زمين مى‌كاهد (با مرگ تباهكاران يا وفات علما) و فرمان او را نمى‌توان نقض كرد، حسابش سريع است و نافرمانى كسى از امر او به اين معنى نيست كه بر خدا غلبه دارد، و با مكّاران و بد انديشان مقابله مى‌كند، و فردا در روز محشر كافران در مى‌يابند كه فرجام خوب از آن كيست. امّا آنان كه منكر رسالت پيامبرند پاسخشان از زبان پيامبر اين است «قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌».

شرح آيات

[٣٩] جوهر رسالتهاى الاهى در ربوبيّت خدا خلاصه مى‌شود و در اين سوره همين/ ٣٥٩ انديشه گسترده شده است و همين انديشه است كه فرق ميان پيامبران و فلاسفه را آشكار مى‌كند و پيامبران همان را به مردم بشارت داده‌اند، امّا انديشه‌اى كه‌