تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩ - كافران غرق خواهند شد

كافران غرق خواهند شد

/ ٥٦ [٣٧] جريان عذاب با ساختن كشتى آغاز مى‌شود.

«وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا- كشتى را زير نظر ما بساز.» نوح (ع) گامى بر نمى‌دارد مگر طبق برنامه‌اى كه خدا براى او ترسيم كرده، و زير چتر حمايت او قرار دارد.

وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ‌- و درباره اين ستمكاران با من سخن مگوى كه همه غرقه‌اند.» در دل نوح بقيّه‌اى از آرزو مانده بود كه او را وامى‌داشت كه با تضرّع به درگاه الهى در آخرين لحظه از او لغو عذاب را بخواهد، امّا پيامبر پس از يأس از ايمان قوم نبايد بر آنان دل سوزى كند، زيرا سزاوار عذابند.

[٣٨] نوح، ساختن كشتى را در بيابانى خشك آغاز كرد و اين براى اجابت فرمان خدا و ايمان به راستى وعده او بود كه دلالت مى‌كرد وى پيرو هواى نفس نيست و به خدا دروغ نمى‌بندد. چه، اگر چنين مى‌بود دليلى براى ساختن كشتى در صحرا وجود نداشت.

پيامبران به كارهايى دست مى‌زنند كه مردم آنها را نوعى از ديوانگى مى‌پندارند، چرا كه با آگاهيها و انديشه‌هاى زمان و نيز با رويدادهايى كه اتّفاق مى‌افتد يا حوادث احتمالى متناسب نيست. اين خود دليل روشنى است كه آنان تابع وحى‌اند، و گاهى پيامبر نمى‌داند كه چرا و گاهى پيغمبران نمى‌دانند كه چرا از سوى خدا به فلان امر مأمور شده‌اند، و اين گواه ميزان خلوص ايشان است و نيز دليل است به اين كه منحصرا با غيب ارتباط دارند.

«وَ يَصْنَعُ الْفُلْكَ، وَ كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ‌- نوح كشتى مى‌ساخت و هر بار كه مهتران قومش بر او مى‌گذشتند مسخره‌اش مى‌كردند.» اين كه مردم نوح را مسخره مى‌كردند، گواه آن است كه وى پيامبرى بود كه از جريان عادى پيروى نمى‌كرد بلكه به سبب ايمان به غيب با آن مبارزه مى‌كرد.