تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٩ - ايمان مصلحتى

/ ٣٥٣

قرآن، فرمانى روشنگر است‌

رهنمودهايى از آيات

موضع مردم در برابر كتاب الاهى بر سه گونه است: يا همه به آن ايمان دارند يا در حدود مصلحت ايمان آورده‌اند و يا كافرند. خداوند در اين آيات از اصناف مردم و نظرهاى گوناگون آنان درباره كتاب گفتگو مى‌كند و به همين مناسبت مى‌گويد: قرآن عربى است امّا از تعصّب بربريّت به دور است. عربى است امّا با همه كم خرديهاى عربيّت مخالف است و نيز قرآن به جهت ستيز با فرهنگ شايع آن زمان از ارزشهاى خود نمى‌كاهد.

شرح آيات

ايمان مصلحتى‌

پيش از اين گفتيم كه انگيزه اصلى انكار رسالت كافر شدن به رحمان است. معنى اين سخن آن است كه مؤمنانى كه قرآن را صادقانه باور دارند به رحمان معتقدند، پس بدان عمل مى‌كنند زيرا قرآن مظهر اراده الهى و هدايت اوست.

/ ٣٥٤ [٣٦] وَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَفْرَحُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ‌- اهل كتاب از آنچه بر تو نازل شده شادمانند».

اين آيه حالت نفسانى مؤمنان اهل كتاب را به هنگام نزول قرآن مجسّم مى‌كند، زيرا نزول قرآن موفقيّتى براى ايشان و بيانگر اراده آنان است. خداوند