تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٣ - اصحاب ايكه در پشت ابر

ظاهرا ضمير در «إنّها» به «آيات» بر مى‌گردد، از اين رو معنى چنين است: نشانه‌ها بر طريق ثابت نهاده شده. و «ثبات» راه آشكار بودن آن است چنان كه در حديث منقول از اهل بيت (ع) آمده: «و السّبيل فينا مقيم». [٤] [٧٧] اين راه را جز مؤمنان نمى‌سپرند و آنان حقّا در زمره متوسّمين (حق بينان) اند. زيرا/ ٤٨٠ ايمان همانا بينش آدمى است كه با آن بينش به حقايق آشكار مى‌نگرد و حقايق واقعى را كه در وراى آن است مى‌بيند.

إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ‌- و مؤمنان را در آن عبرتى است».

در حديث آمده: «اتّقوا فراسة المؤمن فانّه ينظر بنور اللَّه». [٥]

اصحاب ايكه در پشت ابر

[٧٨] در اين جا به شاهد تاريخى ديگرى بر مى‌خوريم: اصحاب ايكه، كه خداوند مزارعى به ايشان داده بود امّا كافر شدند و به خويشتن ستم كردند.

وَ إِنْ كانَ أَصْحابُ الْأَيْكَةِ لَظالِمِينَ‌- مردم ايكه نيز ستمكار بودند».

[٧٩] كفر و ستمكارى آنان را گرفتار تيرگيها كرد: هفت روز گرما بر ايشان چيره شد و سپس ابرى آسمان را فرا گرفت كه اميد داشتند هوا خنك شود.

همه در زير آن گرد آمدند، ناگهان صاعقه‌اى آمد و همه را سوزانيد.

فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ‌- از آنان انتقام گرفتيم».

از ياران ايكه و قوم لوط براى ما عبرتى ماند و آن اين كه در زندگى گاهى رحمت است و گاهى انتقام، پس به نعمت نبايد غرّه شد. بايد پيوسته از روز انتقام ترسيد. اينك قصّه‌هاى ايكه و لوط و اينك آثار ويرانه‌هاى آنها پيش چشم مردم است! وَ إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ‌- و شهرهاى آن دو قوم آشكارا بر سر راهند».