تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٥ - سوره هود(١١) آيات ١٠٤ تا ١٠٩

وجود خدايان مانع اجراى فرمان الهى نشد.

وَ ما زادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبِيبٍ‌- و جز زيانكارى چيزى بر آنها نيفزودند.» بلكه بر شدّت عذاب و هلاك و زيانكارى افزود.

[١٠٢] وَ كَذلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذا أَخَذَ الْقُرى‌ وَ هِيَ ظالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ- اين چنين بود مؤاخذه پروردگار تو وقتى كه بخواهد قريه‌اى ستمكار را به مؤاخذه كشد كه مؤاخذه‌اى سخت دردناك است.» نكته‌اى كه در اين قصّه هست در دو چيز خلاصه مى‌شود

١- عذاب و مجازات خدا سخت و دردناك است و ما نبايد فرمانهاى خدا را خوار و كيفر او را سبك بشماريم.

[١٠٣] إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ- در اينها براى كسانى كه از عذاب آخرت بيمناكند عبرتى است، در آن روز كه مردم گرد آورده شوند و آن روز كه مردم را در آن حاضر آورند.» ٢- عذاب دنيا كه سخت و دردناك است به مؤمنان مى‌فهماند كه عذاب/ ١٢٦ آخرت سخت‌تر و دردناك‌تر است.

مؤمن از طريق برخورد با آلام دنيوى، به روز جزا (قيامت) متوجّه مى‌شود كه همه مردم در آن روز گرد مى‌آيند و شاهدانى از مردم و فرشتگان حضور مى‌يابند. بر ماست كه با آگاهى از چنين روزى زندگى كنيم و خوف آخرت داشته باشيم.

/ ١٢٧

[سوره هود (١١): آيات ١٠٤ تا ١٠٩]

وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلاَّ لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ (١٠٤) يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلاَّ بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ (١٠٥) فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ (١٠٦) خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ (١٠٧) وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ (١٠٨)

فَلا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ ما يَعْبُدُونَ إِلاَّ كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (١٠٩)