تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٨ - ايمان به خدا؛ مهلكههاى شرك

به جهت كارهايى كه كردند، عذاب كوبنده و هلاك و نابودى نصيب آنان خواهد شد.

ايمان به خدا؛ مهلكه‌هاى شرك‌

[١٤] لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِ‌- خاص اوست خواندن راستين».

دعاى راستين به سوى او مى‌رود، عبادت درست به سوى خدا بر مى‌شود و خدا آن را اجابت مى‌كند، وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْ‌ءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ‌- آنان كه جز او را مى‌خوانند هيچ پاسخشان نمى‌گويند، همانند كسى كه دو دست به سوى آب برد تا آب به دهان رساند و نتواند آب به دهان رساند».

چنين است حالت كسى كه جز خدا را مى‌پرستد كه به نتيجه‌اى نمى‌رسد.

مراد او از عبادت غير خدا، رسيدن به مقصود است، امّا هرگز صورت نخواهد گرفت و وى دايما تشنه خواهد بود، زيرا از ديگرى جز خدا آب خواسته است. در تفسير على بن ابراهيم به نقل از امام باقر (ع) آمده است

«اين آيه مثلى است درباره بت پرستان و كسانى كه خدايانى را بجز خداى يگانه مى‌پرستند و اين بت‌ها و خدايان دعوت آنان را اجابت نمى‌كنند و سودى به ايشان نمى‌بخشند چنان كه كسى دستهايش را از دور براى برداشتن آب گشوده باشد و بدان نرسد». [١٣] وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ‌- و دعاى كافران جز به گمراهى نيست».

بت‌پرستان از كار خود نتيجه‌اى نمى‌گيرند چرا كه دعوت كافران جز گمراهى نيست.