تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣١٦

آيا نابينا و بينا برابرند

؟ رهنمودهايى از آيات

آيات پيشين در زمينه شناخت خدا از طريق كاينات بود. در اين جا سخن درباره خضوع موجودات، فرشتگان و جز آنهاست كه خواه ناخواه انجام مى‌گيرد و نه تنها موجودات خضوع مى‌كنند بلكه سايه‌ها و بازتابهايشان نيز خاضع‌اند، و اگر بپرسى كه مدبّر امور آسمانها و زمين كيست؟ جواب «خداى سبحان» است. پس چرا آدمى پروردگارى جز او را مى‌پرستد؟ آيا جز او خدايى هست كه نفع و ضرر به دست او باشد؟ نه خير.

فرق ميان كسى كه به خدا ايمان دارد با آن كه ايمان ندارد مانند فرق ميان بينا و نابينا و روشنايى و تاريكى است. مؤمن چون به خدا برسد از لا شى‌ء به شى‌ء تحوّل مى‌يابد، زيرا خدا مسلّط بر همه چيز و آفريننده آنهاست و موجودات به وجود او قائم‌اند. از اين رو هر چه ايمان ژرف‌تر باشد انسان والاتر است.

پروردگار متعال همه را روزى مى‌دهد، و ارسال پيامبران و بيان حقايق مانند بارانى است كه از آسمان به/ ٣١٧ زمين مى‌بارد و در دره‌ها جارى مى‌گردد تا كشت‌زارها و آدميان سيراب شوند و زمين سرسبز گردد و شايبه‌هاى زندگى كه به منزله كف است از ميان برود. امّا آدمى به جاى اين كه از آب بهره گيرد به كف روى آب رو مى‌آورد. آيا اين دليل كوته‌بينى نيست؟! كف نفعى ندارد، آب است كه داراى نفع است. كف چيز ظاهرى است و آدمى اغلب ظاهر را نمى‌جويد بلكه عادتا مظاهر را دوست دارد. در اين جا لذايذ دنيا به كف تشبيه شده است يعنى لذايذ دنيا و كف برابرند.