تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨ - از قوم تو جز كسانى كه گرويدند ديگر كسى ايمان نخواهد آورد

تُجْرِمُونَ‌- يا مى‌گويند كه من به خدا دروغ بسته‌ام بگو اگر به خدا دروغ بسته باشم گناهش بر من است و من از گناهى كه مى‌كنيد مبرّا هستم.» طبرسى در مجمع البيان گويد: «گفته‌اند مراد محمّد (ص) است و منظور اين است كه آيا كافران قوم محمّد (ص) خبرى را كه وى درباره نوح (ع) مى‌دهد، باور مى‌دارند، يا آن كه آن را دروغى مى‌دانند/ ٥٥ كه خود او ساخته است؟ و نيز به قولى مراد نوح است و وى به خدا دروغ مى‌بندد». [٥] امّا در تفسير آيات قرآن امكان بيش از يك وجه هست و از اين رو توان گفت: تنها رسالت محمّد (ص) نيست بلكه رسالت نوح نيز مطرح است.

[٣٦] نوح (ع) به جدال به قوم خود ادامه مى‌داد و زمانى آن را رها كرد كه خداوند فرمود: از حالا به بعد ايمان ايشان محال گرديد و تو نبايد غمگين باشى و به سبب كارهايشان بد حال گردى.

«وَ أُوحِيَ إِلى‌ نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ‌- و به نوح وحى رسيد كه از قوم تو جز آن گروه كه ايمان آورده‌اند ديگر ايمان نخواهند آورد. از كردار آنان اندوهگين مباش.» پيامبران از جانب خدا به روشنى مى‌رسند و پرتوى از جنبش و شتاب براى تبليغ پيام خدا مى‌گيرند و از غم اين كه چرا مردم ايمان نمى‌آورند خود را هلاك مى‌كنند. قرآن مى‌گويد طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌ [٦] و نيز: «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى‌ آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً»، [٧] و اينك نوح (ع) به سبب تبليغ دچار سختى و غم مى‌شود، امّا خدايش او را از اين كار باز مى‌دارد و دستور مى‌دهد كه از شيوه عادى پيروى كند.