تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٩ - شرح آيات

محدود كند.

شرح آيات

[٨٤] كناره جزيرة العرب مسكن قوم مدين بود كه فراخى/ ١٠٦ روزى آنان را سرمست كرده بود، به يكديگر ستم مى‌كردند و از پيمانه و ترازو مى‌كاستند و در زمين تباهكارى مى‌كردند.

خداوند شعيب را فرستاد و او آنان را به پرستش خدا و اجراى تعاليم آسمانى فرا خواند. از خود پرستى و نيز پرستيدن ثروت فانى بر حذر داشت. از كاستن پيمانه و ترازو نيز بيم داد، زيرا اين كار نوعى ستم و پيوندى فاسد ميان آدميان، و سبب نابودى خير است، و همچنين آنان را از روزى كه عذابش فراگير است و گريز از آن نشدنى است بر حذر داشت.

وَ إِلى‌ مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ‌- و بر مدين برادرشان شعيب را فرستاديم. گفت: اى قوم من! خداى يكتا را بپرستيد، شما را هيچ خدايى جز او نيست.» قوم مدين مانند ديگر اقوام جاهل بودند كه مدّعى ايمان ظاهرى به خدا بوده، در واقع رسالت او را نمى‌پذيرفتند. از اين رو شعيب قوم خود را به پرستش خداوند فرا خواند و گفت كه شريعت را در روابط اجتماعى خود حاكم كنند و چنين نباشد كه به ذكر نام خداى سبحان بسنده كرده خدايان ديگرى را بپرستند چنان كه كاهنان و طاغيان و اشراف و ثروتمندان مى‌كنند.

وَ لا تَنْقُصُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ- و در پيمانه و ترازو نقصان نكنيد، اينك شما را در نعمت مى‌بينم.» مراد اين است كه من زندگى مادّى شما را مرفّه مى‌بينم امّا هر لحظه ممكن است اين رفاه به سبب ظلم اجتماعى كه دامنگيرتان شده است از ميان برود.

وَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ- و از روزى كه عذابش شما را فرو گيرد بيمناكم.»