تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤١٥

ابراهيم الگوى سپاسگزارى و دعوت شايسته‌

رهنمودهايى از آيات

خداوند اعلام كرد كه هر كه شاكر باشد عطاى خود را بر او مى‌افزايد و هر كه كافر باشد دچار عذابش مى‌كند و در اينجا نمونه‌اى از انسان شاكر، ابراهيم، را كه كسى در شكر و انقياد به پايه او نمى‌رسد، مثال مى‌زند و در آيات بعدى سرانجام كافران را يادآور مى‌شود.

پروردگار جهان وعده داد كه پيامبران خود را يارى كند، زيرا آنان خدا ترس بودند. اينك ابراهيم دست خود را با تضرّع به سوى خدا بلند مى‌كند كه مكّه را بلد آمن كند؛ داراى حرمت ظاهر باشد و باطنا از بت‌هايى كه موجب گمراهى بسيارى از مردم شدند پاكيزه گردد. خدا اجابت كرد و حقيقت و پيروى پيامبران مقياس گرديد: هر كس پيرو ابراهيم شد از اوست و هر كه نافرمانى كرد تنها رحمت الاهى مى‌تواند كه به اذن خدا نجاتش دهد نه خويشاوندى با ابراهيم.

آن گاه كه ابراهيم برخى از فرزندان خود را در صحراى بى آب و علف حجاز سكونت داد و نسبت به خدا اظهار انقياد كرد از او خواست كه به گزاردن نماز، چنان كه شايد، توفيق دهد و/ ٤١٦ وى و خاندانش را قبله دلها كند و ميوه‌هايى نصيب ايشان كند، همه اينها در راه اين هدف بود كه خدا را سپاس گزارند و از نعمتها در راه آسايش جسم و روح بهره برند و خدا را شاهد اعمال خود گيرند، خدايى كه نهان و آشكار را مى‌داند و هيچ چيز در آسمان و زمين بر او پوشيده نيست.

خدا خواسته ابراهيم را اجابت كرد. همان خدايى كه در كبر سنّ اسماعيل و اسحاق را به او بخشيد و شنونده دعاست، و اجابت از آن رو بود كه ابراهيم‌