تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٠ - ستمكاران را هلاك مىكنيم

جايى در عالم هستى ندارد.

آسمانها و زمين و همه كاينات در يد قدرت خداست، اگر بخواهد كافران را از ميان مى‌برد و گروه ديگرى را مى‌آورد و اين كار براى او سخت نيست، از اين رو گردن كشى و ستيزه معنا ندارد.

شرح آيات

ستمكاران را هلاك مى‌كنيم‌

[١٣] معارضه كافران صورت ديگرى به خود مى‌گيرد و به تهديد مستقيم پيامبران مى‌انجامد.

وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا- كافران به پيامبرانشان گفتند: يا شما را از سرزمين خود مى‌رانيم يا به كيش ما باز گرديد.» گفتند: «شما را از زمين خود بيرون مى‌كنيم مگر آن كه به دينى كه بدان باور داريم باز گرديد». بدين سان طبيعت زور و تهديد و قدرت پرستى خود را آشكار كردند و از حق رو گردانيدند.

آن گاه كه سخن حق سودى نبخشد و كافر بستيزد، داعيان حق براى مقابله با باطل به نيرو متوسّل مى‌شوند، و چون پيامبران در مواجهه با كفّار، پس از تحمّل آزارها كه در راه دين خداست، به نيروهاى ذاتى خود تكيه نمى‌كنند، خداوند به يارى آنان مى‌شتابد و با تمام وضوح به ايشان وحى مى‌كند كه قطعا ستمكاران را هلاك خواهد كرد.

فَأَوْحى‌ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ‌- پس پروردگارشان به پيامبران وحى كرد كه: ستمكاران را هلاك خواهيم كرد.» آيين خدا با همه پيامبران و اهل رسالت چنين است. آنان را به حال خود مى‌گذارد تا با دشمنانشان به وسيله صبر و اراده‌اى كه دارند مبارزه كنند تا آزموده شوند، امّا چون مبارزه صورت جدّى و حسّاس به خود گرفت، به يارى آنان مى‌شتابد