تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨١ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٤٧ [غلّ‌]: كينه‌اى كه در دل داخل شود، و «غلول» خيانتى است كه ننگ آن صاحبش را در گيرد.

[سرر]: جمع سرير، جايگاه والا كه براى شادى و سرور بر آن نشينند، جمع ديگر آن اسره است.

٥٢ [وجلون‌]: ترسندگان.

٥٥ [القانطين‌]: نوميد شوندگان از رحمت خدا. «قنوط» يعنى نوميدى.

/ ٤٦٦

پايان كار پرهيزگاران و گناهكاران‌

رهنمودهايى از آيات

آغاز آفرينش بيان شد، امّا پايان كار چيست؟ جايگاه پرهيزگار باغهايى است با درختانى كه سايه دارند و چشمه‌هايى كه سيرابش مى‌كنند با آرامشى جاودانى، همدمى با اخوان صفا، آسايشى بى‌رنج، اقامتى بى اخراج و آمرزشى از خداى بخشنده مهربان.

به عنوان مثال در دنيا پاداشى است كه خدا به ابراهيم داد: مهمانانى گرامى بر او وارد شدند و سلام دادند، امّا ابراهيم بيمناك شد. گفتند: «نترس كه ما آمده‌ايم تا مژده ولادت بچّه‌اى دانا را بدهيم». تعجّب كرد و گفت: «اين چگونه ممكن است؟ من مردى سال خورده‌ام؟ آيا مژده‌اى راستين است؟» گفتند

«آرى، از رحمت الاهى نوميد مباش». ابراهيم موضوع را دريافت و گفت: «چگونه‌