تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٤ - ستمكاران پيروان خود را به نابودى مىكشانند

رسالت و ساير نعم معنوى و مادّى خدا را به سبب كفر و ناسپاسى به نقمت بدل مى‌كنند؟! اين ستمكاران پيروان خود را به نابودى مى‌كشانند و به دوزخ كه در آتش آن مى‌سوزند و نيز به قرارگاه بد سوق مى‌دهند. آنان نعمت را به نقمت بدل مى‌كنند، چرا كه شريكانى براى خدا مى‌تراشند از قبيل قدرتهاى ظالم و علماى سوء و به وسيله آنها مردم را از ايمان به خدا باز مى‌دارند. پايان كار آنان آتش دوزخ است.

شكر نعمت توحيد در واقع نيايش به خدا براى تحكيم رشته‌هاى ايمان و نيز انفاق بر محرومان در نهان و آشكار و همچنين ترس از شما روز قيامت است كه خريد و فروش و دوستى در آن نخواهد بود.

چرا خداوند را سپاس نگوييم؟ اوست كه آسمانها و زمين را آفريده؛ آب را از آسمان فرود آورد و ميوه‌هايى گوناگون را كه روزى با بركت ماست پديد آورد؛ بادها به اراده او كشتيها را در/ ٤٠٨ دريا حركت دادند؛ نهرها را پديد آورد و بالاتر از اينها خورشيد و ماه به فرمان او همواره در كارند؛ و نيز روشنايى و تاريكى و هزارها بلكه ميليونها نعمت را كه بيرون از شمار است به ما ارزانى داشت تا به رفاه و تكامل برسيم. امّا آدمى ستمكار و طغيانگر و كافر نعمت است و از اين رو همانند شجره خبيثه است كه از زمين كنده مى‌شود و نمى‌تواند پايدار باشد، چنان كه در بخش پيشين گذشت.

شرح آيات

ستمكاران پيروان خود را به نابودى مى‌كشانند

[٢٨] مقصود از نعمتهايى كه خداوند به مردم داده، اين است كه در صورت رسيدن به اهداف خود شكرگزار باشند و در زندگى معنوى مايه تكامل و هدايت و طبع بلند آنان گردد، حال آن كه برخى از پيشوايان كفر به فساد در زمين مى‌كوشند؛ به جاى آن كه از طعام بهره برند تلف‌اش مى‌كنند و به جاى آن كه درماندگان و فقيران را اطعام كنند، طعام را وسيله استعباد و خوار كردن مردم قرار مى‌دهند، و به جاى آن كه نعمت سبب آرامش و رضاى خاطر آنان باشد، طغيان و حرص و