تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٩ - سوره هود(١١) آيات ٥٠ تا ٥٧

اشاره دارد به اين كه سنّت اوّليّه زندگى سلام و بركت است به شرط آن كه آدمى منحرف نشود.

خلاصه قصّه‌

[٤٩] از قصّه نوح و قوم او دو نكته مى‌آموزيم

١- رسالت محمد (ص) ادامه رسالت نوح است و هيچ كس از قوم محمّد (ص) داستان نوح را نمى‌دانسته، يا دست كم به تفصيلى دقيق كه حتى حالات نفسانى، علل اجتماعى و عوامل طبيعى موجود در ساختار قصّه را بيان مى‌كند با آن آشنايى نداشته است. قرآن همه اينها را براى اين كه گواهى بر صدق رسالت محمّد (ص) باشد، ياد كرده است.

٢- هر رسالتى با مخالفتهاى جاهلانه رو به رو بوده است و حامل يا حاملان رسالت مى‌بايست به سلاح تقوا و صبر براى رسيدن به فرجام نيكو مسلّح باشند.

«تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا- اينها از خبرهاى غيب است كه بر تو وحى مى‌كنيم و نه تو و نه قومت پيش از اين، آن را نمى‌دانستيد.» بنا به مضمون اين آيه حتّى رسول خدا از ماجراى نوح آگاهى نداشته و هر چه مى‌دانسته است از جانب خدا نه از توانايى و ذكاوت وى بوده است.

«فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ‌- پس صبر پيشه كن كه عاقبت از آن پرهيزگاران است.» صبر نوح در واقع دراز و مشقّت بار بود و اثر قاطعى در هلاكت دشمنانش داشت.

/ ٦٩

[سوره هود (١١): آيات ٥٠ تا ٥٧]

وَ إِلى‌ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ (٥٠) يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي أَ فَلا تَعْقِلُونَ (٥١) وَ يا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلى‌ قُوَّتِكُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِينَ (٥٢) قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِكِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِكَ وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ (٥٣) إِنْ نَقُولُ إِلاَّ اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ (٥٤)

مِنْ دُونِهِ فَكِيدُونِي جَمِيعاً ثُمَّ لا تُنْظِرُونِ (٥٥) إِنِّي تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ رَبِّي وَ رَبِّكُمْ ما مِنْ دَابَّةٍ إِلاَّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِنَّ رَبِّي عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ (٥٦) فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ إِلَيْكُمْ وَ يَسْتَخْلِفُ رَبِّي قَوْماً غَيْرَكُمْ وَ لا تَضُرُّونَهُ شَيْئاً إِنَّ رَبِّي عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَفِيظٌ (٥٧)