تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨ - كافران در ميانه عذاب دنيا و آخرت

كافران در ميانه عذاب دنيا و آخرت‌

[٧] خداوند به جنبندگان زمين آگاهى و رحمت فراگيرى دارد، و از پيش آسمانها و زمين را در شش روز به تدريج آفريد، سلطه و هيمنه خود را با گسترش رحمت و بركت خود بر جهان هستى مقرّر داشت.

«وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ- اوست كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد و عرش او بر روى آب بود.» گويا عرش خدا كنايه از قدرت و تسلّط اوست، زيرا در آن هنگام بجز مادّه سائله‌اى مانند آب وجود نداشت، و از اين رو عرش خدا بر آب بود، و خدا داناست.

«لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا- تا بداند كدام يك از شما عملى نيكوتر دارد.» حكمت آفرينش بشر آزمايش اراده و خرد اوست، و اين حكمت جز از راه ايمان به آخرت صورت نمى‌گيرد، و از اين روست كه منكرين آخرت به رسالت الاهى گردن نمى‌نهند.

«وَ لَئِنْ قُلْتَ إِنَّكُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ‌- و اگر بگويى كه بعد از مرگ زنده مى‌شويد كافران گويند كه اين جز جادويى آشكار نيست».

كافران در برابر رسالت و برهانهاى آن موضع منفى مى‌گيرند و همه را مانند سحر تمويه و اضلال مى‌دانند. از اين رو درباره آن نمى‌انديشند تا به درستى آن پى ببرند،/ ٢٠ حال آن كه اگر اندكى در آفرينش آسمانها و زمين بينديشند، نشانه‌هاى حكمت و تطوّر و تكامل جهان هستى را در مى‌يابند، و متوجّه مى‌شوند كه هر جزئى از هستى را غايت معيّنى هست و آدمى نيز براى تحقّق بخشيدن هدفى مشخّص آفريده شده كه جز از راه آزمايش ميسّر نيست و اين آزمايش با پاداش و كيفر روز رستاخيز تكميل مى‌شود.