تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٦ - قصص پيامبران عبرت آموز است

ه: آن گاه گفتند: «تعاليم شما با طريقه‌اى كه از پدرانمان به ارث برده و بدان خو گرفته‌ايم، مخالف است».

تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونا عَمَّا كانَ يَعْبُدُ آباؤُنا- مى‌خواهيد ما را از آنچه پدرانمان مى‌پرستيدند باز داريد.» و: سپس برهانى قوى‌تر از ياد آورى محض خواستند، برهانى مادّى همچون زنده كردن مردگان و جارى ساختن چشمه‌هاى طلا در زمين‌ [١] و صعود به آسمان تا به ناچار ايمان بياورند. ايشان به راهنماى خرد بسنده نكردند و در برابر فشار تقليد نايستادند و آزادى از آن را نخواستند و از اين رو گفتند

فَأْتُونا بِسُلْطانٍ مُبِينٍ‌- براى ما دليلى روشن بياوريد.» [١١] ز: پيامبران اعتراف كردند كه بشرند و تنها را «وحى» كه به شخصيت آنان افزوده شده و جزئى از آن نيست بر مردم برترى دارند.

قالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌- پيامبرانشان گفتند: ما جز مردمانى همانند شما نيستيم.» اين تأكيد قرآن جزئى از دعوت انبياست و دليلى راستين بر اين كه آنان دروغ بستن به خدا را وسيله رسيدن به منافع مادّى قرار ندادند و چنين كارى را نمى‌خواهند و خدا نيز بدان اجازه نمى‌دهد.

وَ لكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ‌- ولى خدا بر هر يك از بندگانش كه بخواهد منّت مى‌نهد.» مراد از «منّت» رسالت است، و به اندازه‌اى كه خدا منّت دهد رسول عظيم خواهد بود، از اين روست كه رسول به انجام آيات (معجزات) بر حسب ميل خود قادر نيست.

/ ٣٨٦ وَ ما كانَ لَنا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ‌- ما را نسزد كه براى شما