تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - ربنا آتنا في الدنيا و ما له في الآخرة من خلاق

شرح آيات

رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ‌

[١٥] زندگى خوش و مرفّه كافران و منافقان چه اجتماعى و چه فردى مردم را مى‌فريبد و چنين مى‌پندارند كه اگر رسالت درست و پيامبر بر حق بود و كافران بر باطل بودند، دشمنان رسالت در دنيا زندگى خوشى نمى‌داشتند./ ٢٩ اين مردم ساده لوح دو حقيقت را فراموش مى‌كنند

١- دنيا خانه آزمايش است و جزاى دنيوى مردم جنبه كيفر و آزمودن هوشيارى، خرد، اراده و خوبى يا بدى انتخاب آنان را ندارد و اگر خداوند در عقاب كافران يا ثواب مؤمنان مى‌شتافت، فرصت آزمايش آنان از ميان مى‌رفت چنان كه امام على (ع) درباره پيامبران فرمود

«لو كانت الأنبياء اهل قوّة لا ترام، و عزّة لا تضام، و ملك تمدّ نحوه اعناق الرّجال و تشدّ اليه عقد الرّحال لكان ذلك اهوى على الخلق فى الاعتبار و ابعد لهم فى الاستكبار، و لأمنوا عن رهبة قاهرة لهم، او رغبة مائلة بهم، فكانت النّيّات مشتركة و الحسنات مقتسمة» [٢] يعنى اگر پيامبران را نيرويى بود كه با آن به ستيز نتوان برخاست، و عزّتى كه از آن نتوان كاست، و پادشاهيى كه مردمان گردن به سوى آن كشند، و آرزومندان رخت بر اشتران بسته روى به سوى آن نهند، بر مردمان آسان‌تر بود كه از قدرت آنان عبرت پذيرند، و راه گردن كشى پيش نگيرند، ليكن در چنين حال ايمانشان يا از بيم جان بود يا اميد [به دست آوردن نان، و چنان ايمان و كار نيكو خالص نمى‌نمود.] بلكه نيمى از ترس و نيمى به رغبت بود.

٢- عمل كافران طبيعتا خوش ظاهر و بد باطن است، مانند درختى شاداب يا ساختمانى زيبا كه به سبب سستى پايه‌ها در حال فرو افتادن باشد. هر جزايى كه مربوط به ظاهر و صورت خارجى عمل باشد، بى كم و كاست نصيب‌