تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦ - از قوم تو جز كسانى كه گرويدند ديگر كسى ايمان نخواهد آورد

خداوند به نوح وحى كرد كه مدّت تبليغ او به پايان رسيده است، زيرا به جز شمارى از قوم او كه ايمان آورده‌اند كسى دعوت او را نخواهد پذيرفت و نبايد به كارهاى آنان غمگين شود. بدين سان مرحله آمادگى براى عذاب آغاز شد. خداوند به پيامبر خود فرمود/ ٥٣ تا كشتى را بسازد و درباره گناهكاران قوم با او سخن نگويد و شفاعت نخواهد، زيرا به ناچار غرق خواهند شد. نوح (ع) كشتى را مى‌ساخت و مستكبران بر او مى‌گذشتند و تمسخر مى‌كردند، امّا وى مى‌گفت: ما نيز روزى شما را تمسخر خواهيم كرد چنان كه شما امروز ما را مسخره مى‌كنيد، و آن روز خواهيد دانست كه بهره شما عذاب خوار كننده است.

شرح آيات

از قوم تو جز كسانى كه گرويدند ديگر كسى ايمان نخواهد آورد

[٣٢] از بارزترين صفات پيامبرى كه انبياى بزرگ از آن برخوردار بودند، پايدارى و پافشارى در دعوت بى اظهار ناتوانى است. نوح (ع) به سبب مجادله بسيار با قوم خود، آنان را رنجانيد تا آن كه خواستار عذاب شدند و گمان كردند كه آمدن عذاب براى ايشان بهتر از دعوت نوح است كه پيوسته و همه جا دامنگير آنان است.

«قالُوا يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ‌- گفتند: اى نوح! با ما جدال كردى و بسيار هم جدال كردى، اگر راست مى‌گويى هر وعده‌اى كه به ما داده‌اى بياور.» نوح (ع) شب و روز، نهان و آشكار قوم خود را به خدا پرستى دعوت كرد و ٩٥٠ سال در ميان ايشان بود. مدام با ايشان سخن مى‌گفت و آنان را به سختى بيم مى‌داد تا اين كه قوم او ملول شدند امّا او نوميد نگرديد. سزاست كه اهل رسالت در هر روزگارى در دعوت اين چنين پايدارى نشان دهند هر چند كه زمان دعوت به درازا بكشد.

[٣٣] نوح سخن آخر منكران را بى پاسخ نگذاشت، بلكه بار ديگر به آنان هشدار داد كه خداست كه عذاب را مى‌آورد نه او، و وقتى عذاب آمد، از آن‌