تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٤ - بشر و طبيعت او

است. در اين حال نصرت خدا رسيد و عذاب خدا كافران را در گرفت بجز كسانى كه به اراده الاهى نجات يافتند. كسى نمى‌تواند عذاب خدا را از گناهكاران منع كند. در اين قصّه‌هايى كه از گذشتگان نقل شد خردمندان را عبرت است و افترا بر خدا نيست بلكه سخنان حقّى است كه مطالب پيامبران گذشته را تصديق مى‌كند و به تفصيل سخنان مى‌پردازد و مؤمنان را راه مى‌نمايد و رستگارشان مى‌كند.

شرح آيات

بشر و طبيعت او

[١٠٣] اساسا هر آدمى به راهنمايى خردى كه خداوند در او به وديعه نهاده و نيز راه هدايت را به وى نموده است، بايد ايمان داشته باشد، امّا عملا اندكى از مردم به درجه ايمان مى‌رسند، چنان كه اندكى از آدميان از دانش و اراده‌اى كه چهره‌هاى درخشان جهان بشريّت از آن برخوردارند سود مى‌برند. از اين رو پيامبر نبايد به سبب ايمان ناپذيرى اكثريّت مردم دچار تنگنا و مشقّت باشد بلكه بايد سپاسگزار باشد كه گروهى ايمان آورده‌اند، چرا كه باعث آمده است كه گروهى از فرزندان آدم به رغم سختيها به قلّه شامخ ايمان برسند.

وَ ما أَكْثَرُ النَّاسِ وَ لَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ‌- هر چند تو به ايمانشان حريص باشى بيشتر مردم ايمان نمى‌آورند.» [١٠٤] ايمان ناپذيرى مردم دليل آن نيست كه رسالت مخالف مصالح آنان است يا پيامبر از آنان اجرى بخواهد يا اين كه رسالت به گروهى معيّن اختصاص داشته باشد.

وَ ما تَسْئَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ‌- و تو در مقابل پيامبريت از آنها مزدى نمى‌طلبى و اين كتاب جز اندرزى براى مردم جهان نيست.» [١٠٥] ايمان ناپذيرى كافران به اين سبب هم نيست كه نشانه‌هاى آفرينش اندك است. بلكه بسيار است و در آسمانها و زمين گسترده، ليكن آنان از