تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣٣

زيانكارى فرجام كافران‌

رهنمودهايى از آيات

دو گروه از مردم هستند كه اگر آنها را با يكديگر مقايسه كنيم روشن مى‌شود كه به كدام يك بايد پيوست. نخست مؤمنانى كه به راهنمايى خداوند بر طريق هدايت‌اند، شاهد خدايى، پيامبر و امام آنان را رهبرى مى‌كنند. خطّ تاريخى را با تجربه فراوان پى مى‌گيرند: خطّ موسى، شاهد خدايى كه كتابى پيشرو حامل لطف الهى آورد. گروه دوم كافرانى كه به دسته‌هاى گوناگونى تقسيم شده‌اند، و فرجام آنان آتش دوزخ است، آيا ترديدى مى‌ماند در اين كه حق همان است كه مؤمنان بدان گرويده‌اند؟ امّا بيشتر مردم ايمان ندارند.

در حالى كه مؤمنان به راه خدا مى‌روند، كافران را مى‌بينى كه به خدا دروغ مى‌بندند و بر خود ستم مى‌كنند. اينان فردا روز قيامت در پيشگاه خدا حاضر مى‌شوند تا شاهدان (پيامبران و اوليا) بر آنها شهادت دهند و آنها را جدا سازند و بگويند: اينان به خدا دروغ بستند و ستم كردند، لعنت خدا بر/ ٣٤ ستمكاران باد.

صفت ديگر كافران منع از راه خداست. مى‌خواهند اين راه مانند جامعه منحرف و روانهاى عقده‌دار آنان كج باشد. منكر آخرت‌اند ليكن كجا مى‌گريزند؟

آيا مى‌توانند از عذاب خدا برهند؟ آن جا كسى هست كه ياريشان كند و كيفر را از ايشان بردارد؟ نه، بلكه عذاب دو چندان مى‌شود به اندازه توانهاى سمعى و بصرى كه براى هدايت خود از آنها بهره نبردند. در واقع به خود و توانها و امكانات خويش زيان زدند. امّا افتراها و دروغهايشان مى‌سوزد و از اين رو و به ناچار در آخرت زيانكارتر مى‌شوند، زيرا مالك چيزى جز كوه‌هايى از گناه نيستند.