تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٩ - نشانههاى عذاب

وَ ما أَنْتَ عَلَيْنا بِعَزِيزٍ- و تو بر ما پيروزى بيابى.» [٩٢] شعيب آن مردم نادان را كه با خدا عناد مى‌كردند و از قبيله شعيب مى‌ترسيدند سفيه خواند و

قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَكُمْ ظِهْرِيًّا إِنَّ رَبِّي بِما تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ- گفت: اى قوم من! آيا قبيله من نزد شما از خدا پيروزمندتر است؟ آيا خدا را پس پشت خويش افكنديد و حال آن كه پروردگار من به هر چه مى‌كنيد احاطه دارد.» يعنى كارى نمى‌توانيد بكنيد زيرا در يد قدرت الهى و قلمرو حكومت او هستيد.

[٩٣] آن گاه مرحله تحدّى و مبارزه رسيد. شعيب از دشمنان جدا شد و گفت به شيوه خود كار كنيد، و من طبق دستور خدا عمل مى‌كنم، و هر دو منتظر عواقب خواهيم بود.

وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ مَنْ هُوَ كاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَكُمْ رَقِيبٌ‌- اى قوم من! شما هم چنان كه هستيد به كار خويش مشغول باشيد و من هم به كار خويش مشغول مى‌شوم. به زودى خواهيد دانست كه آن عذاب خوار كننده بر چه كسى فرود مى‌آيد و چه كسى دروغگوست، منتظر بمانيد، من نيز با شما منتظر مى‌مانم.» بدين‌سان شعيب پس از جهاد و حصول عوامل آشكار پيروزى، در انتظار فرج بود، و انتظار فرج از برترين اعمال است. در حديث نبوى آمده: «افضل اعمال امّتى انتظار الفرج».

[٩٤] سرانجام فرجام كار كه پرده از چهره حقيقت مظلوم بر انداخت تا از ستيزه كاران انتقام گيرد، فرا رسيد.

وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا شُعَيْباً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِينَ/ ١١٨ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ‌- چون امر ما فراز آمد شعيب و كسانى را كه به او ايمان آورده بودند به رحمت خويش رهانيديم و