تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣ - من همانند شما بشرم

خشم خدا را باز دارد.

«وَ يا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ طَرَدْتُهُمْ‌- اى قوم من! اگر آنها را از خود برانم چه كسى در قبال خدا مرا يارى خواهد كرد؟» اين كه پيامبر خدا مؤمنانى را كه از طبقه پايين جامعه هستند، حمايت مى‌كند براى تسلّط به آنان يا افزودن شمار پيروان نيست بلكه به اين سبب است كه مؤمن‌اند و خدا مؤمنان را دوست دارد.

«أَ فَلا تَذَكَّرُونَ‌- آيا حقيقت را در نمى‌يابيد؟» موضوع نيازمند يادآورى و تأمّل است تا آدمى بداند كه كارها به دست خداست و او نه به ثروت و مقام بلكه به ايمان و كار نيك مى‌نگرد.

من همانند شما بشرم‌

[٣١] نوح (ع) باز مى‌گردد به تبيين ابعاد رسالت خود كه همان ابعاد رسالت همه پيامبران و نيز مصلحانى است كه پيرو خط پيامبرانند

نخست اين كه: پيامبر مردم را به سوى خدا و به سوى حقيقتى كه با فطرتشان آن را مى‌شناسند مى‌خواند، و اين/ ٥٠ سرمايه اوست. وى به سوى خود نمى‌خواند، زيرا خود را داراى ثروت هنگفتى مى‌داند.

«وَ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ‌- من به شما نمى‌گويم گنجينه‌هاى خدا نزد من است.» نمى‌گويم كه خزاين خدا نزد من است. اين خزاين در ذات آدمى و در زمينى است كه خداوند بشر را به تسخير آن به وسيله ايمان و كار نيك توانا ساخته است. پس اين انديشه نادرست است كه از پيامبر خواسته شود تا در زمين چشمه‌ها روان سازد و گنجهاى زندگى را بيرون آورد و بى آن كه كار كنند به آنان اعطا كند.

دوم اين كه: پيامبر مدّعى غيب دانى نيست مگر آنچه خداوند در خلال رسالتش به او وحى كند و از اين رو وى به مردم وعده رفاه نمى‌دهد كه مثلا