تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٦ - توالى نعمتها

قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ- بگو: اكنون بهره‌مند گرديد كه سرانجامتان آتش است.»

شكر حقيقى‌

[٣١] امّا آنان كه به رسالت باور دارند، نعمت رسالت را سپاس مى‌گزارند

اوّلا: با گزاردن نماز و بارور كردن روح ايمان به خدا تا ثبات و پايداريشان افزون‌تر شود.

ثانيا: با انفاق كه به نوبت خود نعمتها را افزون مى‌كند.

/ ٤١٠ قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً- به بندگان من كه ايمان آورده‌اند بگو تا نماز بگزارند و از آنچه روزيشان داده‌ايم نهان و آشكارا انفاق كنند.» انفاق ابعاد گوناگونى دارد: انفاق دانش به ياد دادن آن، انفاق مقام و منزلت با بذل آن و انفاق توانش با هميارى با بدبختان كه همه سبب افزونى نعمت مى‌شود، امّا احسان و بخشش نهانى ضامن يك‌دلى و احسان آشكار راه مبارزه با كافران است.

مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خِلالٌ‌- پيش از آن كه روزى فرا رسد كه در آن نه خريد و فروختى باشد و نه هيچ دوستيى.» در روز قيامت عوض بدل كردن و بده و بستان وجود ندارد و شفاعت دوستان نيز سودى نمى‌بخشد.

توالى نعمتها

[٣٢] چرا به نعمتها كافر مى‌شويم؟ چرا خدا را باور نداريم و سپاس نمى‌گزاريم؟ آيا از رحمت او بى‌نيازيم؟ بزرگ‌ترين نعمتها آفرينش نخست و سپس نعمت مسخّر كردن آسمانها و زمين براى ما به جهت بهره‌مندى از آنهاست؛ و اگر بهره‌مندى دشوار باشد يا از اين كار به سبب نادانى يا ناتوانى عاجز باشيم‌