تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٣ - دعاى ابراهيم براى فرزندان

دعاى ابراهيم براى فرزندان‌

[٣٧] ابراهيم پيامبرى است كه عمر خود را در كوشش براى توحيد به سر برده است، امّا گروه اندكى دعوت او را پذيرفته‌اند و آن گاه كه وى سالخورده شده، خداوند كسانى را مقرّر كرده كه دعوت او را پى گيرند. اينك به وى فرمان مى‌رسد كه فرزندانش را در بيابانى خشك بنشاند، و او با سپاسگزارى از خدا مى‌پذيرد و هدف او جز اين نبود كه پس از او مشعل توحيد را فروزان نگاه دارند، و از اين رو درباره فرزندان دو چيز از خدا مى‌خواهد

١- كارى كند كه دلهاى مردم به سوى آنان جلب شود و به جهت محبّت مردم به آنان، به تعاليم الاهى گوش فرا دهند؛ ٢- از كفاف معيشت برخوردار باشند و نيز ميوه‌هايى نصيب آنان كند تا دنيا جويى مانع تبليغ حقايق نباشد.

رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ‌- اى پروردگار ما! برخى از فرزندانم را به واديى بى‌هيچ كشته‌اى نزديك خانه گرامى تو جاى دادم.» ابراهيم به فرمان خدا هاجر و اسماعيل، پسر شيرخواره او را، در سرزمين مكّه كه در آن روزگار خشك و لم يزرع بود رها كرد.

رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ‌- اى پروردگار ما! تا نماز بگزارند. دلهاى مردمان چنان كن كه هواى آنها كند».

اين آيه نشان مى‌دهد كه هدف از حجّ خانه خدا تنها اين نيست كه براى خضوع در برابر پروردگار گرد سنگهايى چسبيده بهم طواف كنند، بلكه افزون بر آن پيرامون اولياى كعبه فراهم آيند. اين اوليا وارثان ابراهيم و حاملان مشعل رسالت و پيشوايان حقيقت و عالمان خدايى، امناى حلال/ ٤١٩ و حرام او و دنباله رشته رسالت‌اند و راه پيامبران را ادامه مى‌دهند، درود خدا بر آنان باد.

وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ‌- و از هر ثمره‌اى روزيشان ده،