تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣ - صفات مدعيان ديندارى

كه افزون بر بار گناهان خود، بار گناهان گمراه شدگان را نيز بر دوش گيرند.

«يُضاعَفُ لَهُمُ الْعَذابُ ما كانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَ ما كانُوا يُبْصِرُونَ‌- عذابشان مضاعف مى‌شود و نه توان شنيدن داشته‌اند نه ديدن».

اين آيه را دو نوع تفسير كرده‌اند

١- اين كه عذاب دو چندان مى‌شود به سبب اين كه مى‌توانستند بشنوند و ببينند، امّا از روى عناد نمى‌شنوند و نمى‌بينند. به عبارت ديگر به شنيدن و ديدن آنچه خدا به آنان بخشيده است، از قبيل نعمت دانش و نزديكى/ ٣٨ به منابع هدايت توانا بودند امّا بر خوردار نمى‌شدند.

٢- چون گوشهايشان براى شنيدن آيات خدا سنگين است و از ياد آورى و فهميدن سخنان خدا كراهت دارند، به منزله كسانى‌اند كه به شنيدن و ديدن توانا نيستند.

[٢١] آيا اينان سود مى‌برند؟ و آيا كسانى كه آينده خود و فرصتهاى به دست آمده را تباه مى‌كنند، حتّى اگر چند درهم يا شمارى پيرو به دست آورده باشند به سود رسيده‌اند؟

«أُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ‌- اينان به خويشتن زيان رسانيدند و آنچه را به دروغ خدا مى‌خواندند از دست دادند».

يعنى از آنان زيانكار شدند و دروغهايى را كه ساخته بودند از دست دادند.

سخنان باطلى كه مردم را بدان فريب داده بودند از ميان رفت، نه آن انديشه‌هاى تباه ماند و نه گول خوردگان ماندند.

[٢٢] ناگزير كافران بايد زيانكارترين مردمان باشند، زيرا از نعمتهاى موجود سود نبردند و به جاى اين كه به بركت علم و هدايت در مقام پيامبران و صدّيقان باشند و دو بار مأجور شوند: يكى به سبب كار نيك و ديگر به جهت اين كه مردم به دست آنان هدايت مى‌يابند، سزاوار عذاب مضاعف گرديدند، زيرا عملشان فاسد بود و مردم را هم گمراه مى‌كردند، بايد در روز قيامت بار همه گناهان خود و